Ομιλία της Α. Παπαρήγα για το σύμφωνο συμβίωσης (Βίντεο) - Γ. Ρίτσος "Ισως να 'ναι κι έτσι"

Του Γ.Γ.

Ακούγοντας την τοποθέτηση της Αλέκας Παπαρήγα στην βουλή –την παραθέτουμε σε βίντεο- για το σύμφωνο συμβίωσης, θυμήθηκα ότι η συζήτηση περί ομοφυλοφιλίας στο ΚΚΕ είχε ανοίξει από πολύ παλιά. Πρέπει –αν δεν κάνω λάθος- να είχε ξεκινήσει την άνοιξη του 1985 επί εποχής Χ. Φλωράκη, όταν ο Γιάννη Ρίτσος είχε εκδώσει το βιβλίο του «Ίσως να ‘ναι κι έτσι», με ερωτικά πεζογραφήματα του ποιητή.

Το περιοδικό «Πολιτιστική» που είχε εκδώσει ο αντιδικτατορικός αγωνιστής  Αντώνης Στεμνής και στο οποίο αρθρογραφούσαν διανοούμενοι του ΚΚΕ, στάθηκε επικριτικά στο δημιούργημα του Γ. Ρίτσου. Στην διαμάχη πήρε μέρος και η «Αυγή» με τον  Ριζοσπάστη να χαρακτηρίζει «προβοκάτσια» το κείμενο της «Πολιτιστικής».
Είχε γίνει δηλαδή ένας ψιλοχαμός τότε με το όργανο της Κ.Ε του ΚΚΕ να γράφει ότι το κόμμα δεν πρόκειται να διαχωρίσει ποτέ τους εργάτες και διανοούμενους με βάση εθνότητα, θρησκεία και φυσικά ερωτικές προτιμήσεις αλλά με το αν συστρατεύονται στην μάχη ενάντια στον ταξικό αντίπαλο, τους καπιταλιστές και τα μονοπώλια με στόχο την ανατροπή της εξουσίας τους. (Δεν θυμάμαι τις ακριβείς διατυπώσεις του «Ριζοσπάστη», αλλά αυτό ήταν το πνεύμα των κειμένων του).

Σήμερα, λοιπόν, που το θέμα ξαναέρχεται στην δημοσιότητα με το σύμφωνο συμβίωσης εκτός από το παρακάτω βίντεο μπορείτε να διαβάσετε αποσπάσματα από την τοποθέτηση του βουλευτή του ΚΚΕ, Γιάννη Γκιόκα, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής.

  
________________

Ξεκουμπώνει ως κάτου το βρακί του, τη χουφτώνει, τη βγάζει, τεντωμένη και σπαρταριστή. Το ίδιο κάνει κι ο άλλος, μη φανεί δειλός, έτσι συντροφικάτα. Τις κοιτάζουν, καθένας τη δική του. Ύστερα ο ένας του αλλουνού.  – Μεγάλη που την έχεις.  – Αμ’ η δικιά σου’ κι είναι και πιο χοντρή’ χωρίς καθόλου χαλινό’ να’ όπως κι η δικιά μου’ τις παίζουμε; εσύ τη δικιά μου κι εγώ τη δικιά σου’ θα ‘ναι πιο μερακλίδικα.  – όχι’ δε μου ‘ρχεται’ είναι αμαρτία.  – Τι αμαρτία; δεν την παίζεις ποτέ σου;  - Ναι, αλλά μονάχος, στα κρυφά.  – Σαχλαμάρες. τι μονάχος, τι μ’ έναν άλλο; Κι εμείς είμαστε φίλοι. δεν θα το πούμε πουθενά. απλώνει πρώτος το χέρι του, του τη χουφτώνει, ξεθαρρεύεται κι ο άλλος. Του την πιάνει κι αυτός. 
Δε μιλάνε. Δεν κοιτιούνται. Κοιτάει ο ένας του αλλουνού. Λαχανιάζουν. Θέλουν να φωνάξουν, δεν ξέρουν τι’ κάτι δυνατά, πολύ δυνατά’ να βουίξει το πάρκο, να μαζευτεί κόσμος, κι αυτοί ν’ αναληφθούν απλησίαστοι, ασύλληπτοι, οι δυο τους μόνοι, μόνοι, μόνοι, ολόκληροι, αθάνατοι, ως τη μέγιστη στιγμή της έκρηξης, και πια δεν ξέρεις τι θα επακολουθήσει κι ούτε έχει σημασία, γιατί αυτή η στιγμή είναι όλος ο χρόνος, έξω απ’ το χρόνο, και το μόνο που θέλουν είναι να φωνάξουν όλη τη συγκεντρωμένη σιωπή και ν’ ακουστούν πέρα, παντού, ούουου, ούουου, λόγια συναγμένα απ’ τους δρόμους, απ’ τις ταβέρνες, απ’ τα μπορντέλα, τα πιο αισχρά, τα πιο άγια, ποτές δεν τα’ αρθρώσανε, κι είναι πετρωμένα μέσα τους, βράχια, ε, ωρέ ντουνιά, στην κορυφή του καυλιού μου σε σηκώνω, χύνω μέσα σου, νόημα σου δίνω, κόκκινο’ μα κείνη ακριβώς τη στιγμή μια βαμμένη γυναίκα περνάει’ σκεπάζει ο καθένας με την παλάμη του το δικό του πέος’ ντροπαλοσύνη’ τους πέφτει’ μαλακώνει’ – ε, κοπελιά δεν έρχεσαι κατά δω; - δεν πηδιόσατε μόνοι σας, θα βολευτείτε καλύτερα. Και φεύγει. Και ξαφνικά βραδιάζει. Γιάννης Ρίτσος: Ίσως να ‘ναι κι έτσι (Κέδρος)