Ο Εκφυλισμός Του Πολιτικού Λόγου..

Η έκπτωση του πολιτικού λόγου υπήρξε παρακολούθημα της οικονομικής κρίσης. Τα τελευταία οκτώ χρόνια επιβεβαιώθηκε ότι τα πάντα μπορούν πλέον να λεχθούν χωρίς κανέναν φραγμό. Το ύφος είναι λόγος.

 

Μια κοινωνία σε συνθήκες σύγχυσης, οργής και απογοήτευσης θα μπορούσε να έχει αναμετρηθεί με τον εαυτό της αυτοκριτικά και να αναζητήσει τα αίτια για όσα συνέβησαν - για την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, την πρωτοφανή ανεργία, την υπερχρέωση, τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, τη δημογραφική συρρίκνωση, τη σταδιακή διάλυση θεμελιωδών κρατικών λειτουργιών. 

Η οδύσσεια της ελληνικής οικονομίας...

Η πρόσφατη κρίση (2008-2018), που ξεκίνησε ως κρίση των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου (χρηματοπιστωτική), μετεξελίχθηκε στην Ελλάδα από κρίση δανεισμού σε δημοσιονομική κρίση, σε κρίση χρέους και σε κρίση της πραγματικής οικονομίας-κοινωνίας, μεταμορφώνοντας, έτσι, την ελληνική οικονομία σε αποικία χρέους.

 
Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφέρον του βιβλίου επικεντρώνεται στη διερεύνηση και κατανόηση του περιεχομένου της παραγωγικής διάρθρωσης, του παραγωγικού και κοινωνικού ελλείμματος της ελληνικής οικονομίας. Επίσης, αναζητάει τις βαθύτερες αιτίες των κρίσεων, των χρεοκοπιών, της μετανάστευσης και των «Μνημονίων διάσωσης», των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεών τους, τόσο κατά την περίοδο των δανειακών συμβάσεων(2010-2018), όσο και μακροπρόθεσμα, μέχρι το 2060.

Και βιασμένες και δολοφονημένες και πουτάνες (αξίζει να διαβαστεί από όλους)...

Τι κι αν εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον πλανήτη, από την Αργεντινή ώς την Τουρκία και από την Ισπανία ώς την Ινδία, φωνάζουν πλέον δυνατά «ούτε μία λιγότερη» σε μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στις γυναικοκτονίες.

Για τα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθούν να είναι «εγκλήματα πάθους», «οικογενειακές τραγωδίες», «κακές στιγμές», περιπτώσεις που «η ζήλια όπλισε το χέρι του δράστη» ή «το ερωτικό αμόκ τού θόλωσε το μυαλό».

 ----------------------------------------------------

Σκλαβοπάζαρο στην Ρωμαϊκή Αγορά

Γράφει ο mitsos175.

Αθήνα, Ρωμαϊκή Αγορά, λίγα χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού.

- Σκλάβοι, υπάκουοι σκλάβοι, όμορφοι, γεροί νέοι για κάθε δουλειά! Περάστε και κοιτάξτε: έχουμε σκλάβους από Ασία, Αφρική, Ευρώπη… Κι από τιμές; Λογικότατες! Μα τι συμβαίνει στο διπλανό πάγκο; Μα το Δία! Τρελάθηκε αυτός;

- Σκλάβοι! Με την αγορά ενός σκλάβου σας δίνουμε χρήματα! 

- Ε συ, συνάδελφε! Σου έστριψε, μα τον Ερμή;

- Τι θες;

- Τους σκλάβους τους πουλάμε και παίρνουμε λεφτά. Δεν δίνουμε χρήματα από πάνω. Έτσι λειτουργεί το εμπόριο.

- Εγώ είμαι πολύ μπροστά από την εποχή μου. Εφαρμόζω ένα σύστημα που θα μειώσει την ανεργία. Το ονομάζω ΟΑΕΔ.

- Και πως λειτουργεί;

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ...

Οι σημερινοί άνθρωποι, όπως και οι προηγούμενοι και μάλλον και οι επόμενοι, αντιλαμβάνονται την ειρήνη με έναν τρόπο που εγγυάται τον πόλεμο και την καταστροφή. Τόση επιθυμία για ειρήνη και να καταλήγει σε πολέμους και καταστροφές;! Δεν μπορεί, κάποιο λάθος πρέπει να υπάρχει στην επιθυμία για ειρήνη, είτε στη φύση αυτής της ειρήνης που επιθυμούμε, είτε στον τρόπο που την επιδιώκουμε. 

 
Πιστεύω ότι το λάθος είναι διπλό. Η λεπτολόγα διείσδυση στις έννοιες στον μεν καιρό της άνεσης απωθείται ως κάτι άχρηστο και ενοχλητικό, στον δε καιρό της ανάγκης ως κάτι ανώφελο και αναποτελεσματικό.

Η Νέα Παγκοσμιοποίηση Έχει Τα Χρώματα Της Κίνας...

(η αναβίωση του νέου δρόμου του μεταξιού).Εισαγωγή

Η παγκοσμιοποίηση δυτικών προδιαγραφών, που κυριάρχησε στην υφήλιο επί περίπου πέντε δεκαετίες, δεν είναι πια μαζί μας. Τη χαριστική βολή τής την έδωσε η έναρξη και η εντατικοποίηση του εμπορικού πολέμου, που κηρύχτηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο, αρχικά εναντίον της Κίνας, αλλά δεν περιορίστηκε φυσικά σε αυτήν.   

 

Είναι ενδιαφέρον  να επισημανθεί ότι η Αμερική ήταν αυτή που επέβαλε την παγκοσμιοποίηση στον υπόλοιπο κόσμο, με την πεποίθηση ότι τα αποτελέσματά της θα την ευνοούσαν. Και η ίδια πάντοτε υπερδύναμη έθεσε τέλος σε αυτήν, όταν έκρινε ότι δεν την  εξυπηρετούσε πια.

ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ - ΔΕΛΙΒΑΝΗ: ΤΑ ΛΑΙΚΙΣΤΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΕΣΤΗΚΥΙΑ ΤΑΞΗ...

Εισαγωγή
Η Δύση στο διάστημα των τελευταίων  ετών εισέρχεται  σταδιακά σε αχαρτογράφητα νερά. Το γνωστό, το ασφαλές και το  παραδοσιακό υποχωρεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα,  και τη θέση του καταλαμβάνει  το άγνωστο, το ανατρεπτικό και το απειλητικό. 

 
Ήδη, η παγκοσμιοποίηση, που ήταν μαζί μας για πενήντα περίπου χρόνια αναγκάζεται να  παραχωρήσει την κυριαρχία της, όχι μόνο στον προστατευτισμό, αλλά και σε, καθημερινά εντεινόμενο εμπορικό πόλεμο. Ωστόσο, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η  εναλλαγή αυτή, ανάμεσα στην ελευθερία των συναλλαγών και στην επιβολή ελέγχων στις συναλλαγές, ανήκει στις νομοτελειακές μεταβολές, που αναμένονται, περίπου κάθε 40 με 50  χρόνια, ώστε καταρχήν να μην  δικαιολογεί ιδιαίτερη ανησυχία. Δεν συμβαίνει, ωστόσο, το ίδιο με τον καταιγισμό κάποιων, άλλης μορφής ανατροπών, που πρόσφατα εισέβαλαν στη ζωή μας, και που ορισμένα χαρακτηριστικά τους τις διαχωρίζουν σαφώς   από  ό,τι σχετικά ίσχυε στο παρελθόν. Ακριβώς, τα χαρακτηριστικά αυτά καθιστούν απροσδιόριστο

«Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: Όταν Βλέπω…. Τότε Νιώθω….»

Αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας.

«Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο˙ καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο˙το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή» (Ν. Καζαντζάκης, «Ασκητική»).

 

Κάθε προσπάθεια να ορίσουμε το περιεχόμενο της έννοιας «ζωή» προσκρούει στο αφετηριακό κριτήριο. Σε αυτό διαφωνούν Βιολόγοι, Ψυχολόγοι, Ανθρωπολόγοι, Θεολόγοι και Κοινωνιολόγοι. Στο χορό των διαφωνούντων προστίθενται και οι φιλόσοφοι που δίνουν άλλη διάσταση στην έννοια ζωή. Η ζωή, δηλαδή, δεν είναι ένα απλό βιολογικό φαινόμενο (αναπνοή, κίνηση…) αλλά εμπεριέχει κι άλλα στοιχεία που την καθιστούν ως φαινόμενο πολυδιάστατη.

Στο γνωστό «κύκλο της ζωής» δεν ανευρίσκονται μόνο τα δύο άκρα, η γέννησηκαι ο θάνατος, αλλά κι ένα πλήθος άλλων στοιχείων που νοηματοδοτούν το περιεχόμενο της έννοιας «ζωή». Τέτοια μπορεί να είναι η δημιουργία, οι πνευματικές αναζητήσεις, οι φιλοσοφικοί στοχασμοί, οι κοινωνικοί προβληματισμοί, οι ανθρώπινες σχέσεις, η αναζήτηση του θείου, οι θυσίες, οι αγώνες, το άγχος και η αγωνία του μέλλοντος. Γι’ αυτό και η ζωή ετυμολογικά βρίσκεται κοντά στην έννοια Βίος και στη Βία.

Η χειραγώγηση της σκέψης για τις ανάγκες της αγοράς

• 

Εάν η Κρίσιμη μάζα της κοινωνίας χειραγωγηθεί ώστε να υποστηρίξει μία άποψη τότε οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν. 

Αυτή την θέση διατύπωσε ο  Νόαμ Τσόμσκι, αναφερόμενος στις ιδεολογικές διαμάχες, υποστηρίζοντας  ότι προκειμένου να δημιουργηθεί η συναίνεση σε οποιοδήποτε θέμα πρέπει να παρέμβει η λεγόμενη κρίσιμη μάζα της κοινωνίας, δηλαδή, το 20% του πληθυσμού που απαρτίζεται συνήθως από την ακαδημαϊκή κοινότητα (φοιτητές, καθηγητές κτλ), τους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς, τα δημόσια πρόσωπα εν γένει (όπως π.χ. καλλιτέχνες). Εάν αυτή η κριτική μάζα πειστεί τότε η συναίνεση θα δημιουργηθεί και στο σύνολο της κοινωνίας. Όταν αυτό συμβεί το αποτέλεσμα θα είναι να υπάρχει  ένα πολύ δυνατό ντιμπέητ σε κάποιο ζήτημα αλλά, ταυτόχρονα, να περιοριστεί το εύρος της συζήτησης σε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα, για το σύστημα, επιμέρους θέματα. Το ερώτημα που είναι σημαντικό είναι πως θα ακολουθήσει αυτό το 20% την τακτική αυτή , πρόκειται άλλωστε για το πιο ενημερωμένο και μορφωμένο κομμάτι της κοινωνίας.

Μετά την εκδήλωση της κρίσης, το 2008, η βασίλισσα Ελισάβετ απηύθυνε στους ακαδημαϊκούς της οικονομικής σχολής του Λονδίνου (London school of economics- LSE) την ερώτηση, για ποιο λόγο κανείς δεν την προέβλεψε. Η ξεκάθαρη απάντηση που έλαβε από τον καθηγητή Γκαρικάνο ήταν ότι κανείς δεν ασχολιόταν με ζητήματα κρίσης. Το νόημα της απάντησης ήταν ότι όλοι θεωρούσαν πως έκαναν τη δουλειά τους και ότι κάποιος άλλος ήταν υπεύθυνος για το ζήτημα αυτό (“At every stage, someone was relying on somebody else and everyone thought they were doing the right thing.”)[1]. Ουσιαστικά, αυτή η τοποθέτηση αποκαλύπτει ένα συγκεκριμένο μοτίβο που αφορά την επιστημονική κοινότητα: την χειραγώγησή της. Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί ασχολούνται με πραγματικό ενδιαφέρον για να προωθήσουν την επιστήμη τους, ωστόσο η χειραγώγηση αφορά την επιλογή των θεμάτων. Σε άρθρο των Financial Times ο συντάκτης Dirk Bezemer το 2009 είπε ότι «τα μοντέλα που αναπτύσσονταν από τους οικονομολόγους δεν λάμβαναν υπόψη το χρέος», ενώ οι λίγοι επιστήμονες που προέβλεψαν την κρίση όπως ο Michael Hudson του πανεπιστημίου του Μιζούρι αγνοήθηκαν τελείως.[2]

Από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα, τα οικονομικά πανεπιστήμια του Δυτικού κόσμου έδειξαν μία προφανή προτίμηση στην οικονομετρία και στη δημιουργία μοντέλων που θα ανέλυαν τις αποδόσεις των χρηματαγορών, προκειμένου να βγουν παραπάνω χρήματα από αυτές. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όσοι έκαναν διδακτορικά τέτοιου θέματος, μετέπειτα γίνονταν λέκτορες και στην πορεία έπαιρναν θέσεις καθηγητών (κάποιοι θα ακολουθούσαν και πολιτική καριέρα). Όσοι διάλεγαν τομείς όπως η μελέτη κρίσεων ή η πολιτική οικονομία δεν γίνονταν λέκτορες και κατ’ επέκταση δεν έκαναν ερευνητικές εργασίες σε τέτοια θέματα. Επομένως, οι ήδη υπάρχοντες καθηγητές δεν έβρισκαν διδακτορικούς φοιτητές και στην πορεία οι προϋπολογισμοί των τμημάτων τους μειώνονταν και πολλές φορές έκλειναν.

Αυτή η τακτική δεν είναι κάτι καινούριο. Το δεύτερο μισό του  19οαιώνα οι δύο μεγαλύτεροι οικονομολόγοι ήταν ο Μαρξ  και ο Μάλθους. Την εποχή εκείνη υπήρχαν οικονομικά πανεπιστήμια που είχαν παραγωγή σκέψης, ωστόσο αυτές οι θεωρίες, 50 χρόνια μετά, δεν αναφέρονται σε καμία μελέτη. Όμως οι δύο διανοητές παρήγαγαν έργο που, σήμερα, αναφέρεται σε μελέτες άλλων πιο συχνά από ότι το έργο οποιουδήποτε ακαδημαϊκού στον τομέα της οικονομίας. ( ο Μαρξ ήταν, επί της ουσίας, δημοσιογράφος και επαναστάτης και ο Μάλθους ήταν κληρικός, ο οποίος στα 45 του πήρε μία θέση σε ένα μικρό πανεπιστήμιο).

Και το ερώτημα είναι, γιατί συνέβη αυτό; Η απάντηση είναι ότι τα πανεπιστήμια της εποχής ασχολούνταν με ζητήματα αποδόσεων του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, αφού ο 19ος αιώνας ήταν ο αιώνας της αλματώδους ανάπτυξης του καπιταλισμού. Η Βικτοριανή Αγγλία, το λίκνο του οικονομικού συστήματος γέννησε μία σειρά από αποσαφηνιστές πανεπιστημιακούς, από ανθρώπους που θα μελετούσαν κάθε λειτουργία του συστήματος, όχι όμως ανθρώπους που θα εξέφραζαν επιφυλάξεις για τις βασικές του αξίες ή ανησυχητικές προγνώσεις για την κατάληξη του. Τα ζητήματα αντιφάσεων, κρίσεων, ηθικών προβλημάτων που ανέπτυσσαν οι  Μάλθους και Μάρξ δεν ενδιέφεραν κανέναν. (από την άλλη οι μελέτες των Στάνλει Τζέβονς, Τζον Μπέιτς Κλαρκ και Φράνσις Ετζγουορθ ενδιέφεραν πολύ)[3]

Είναι λοιπόν προφανές ότι τα πανεπιστήμια ήταν -και είναι– κομμάτια της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η τάση τους είναι να στρέφουν τους επιστήμονες προς ζητήματα που αφορούν το κυρίαρχο σύστημα, για να το ενισχύσουν, ή προς ζητήματα ανώδυνα, αποκλείοντας την οποιαδήποτε αμφισβήτησή του. Οι διδακτορικοί φοιτητές πολύ συχνά ασχολούνται με ζητήματα για τα οποία γράφουν πολλοί άλλοι διδακτορικοί, επειδή αυτά προωθούνται από τα πανεπιστήμια. Από τη στιγμή που υπάρχει μία υπερπληθώρα μελετών για το ίδιο ζήτημα, πολλοί διδακτορικοί, αναγκαστικά, ασχολούνται με κάποιο οριακό θέμα που, ενδεχομένως, τους ενδιαφέρει ελάχιστα.

Πρέπει να κάνουμε σαφές ότι δεν μιλάμε για τους πανεπιστημιακούς που δεν σέβονται τη δουλειά τους και καταντούν να ευτελίζουν την ακαδημαϊκή τους αξιοπρέπεια. Προφανώς υπάρχουν και τέτοιοι, αλλά η πανεπιστημιακή κοινότητα απαρτίζεται κυρίως από πολύ ικανούς ανθρώπους με υψηλές διανοητικές ικανότητες και πολλή διάθεση για δουλειά. Την ίδια στιγμή όμως είναι μία εργασιακή κρεατομηχανή, στην οποία σχεδόν κανένας δεν βρίσκεται σε θέση να έχει οικονομική ασφάλεια. Όταν κάποιος ακαδημαϊκός φτάσει στην εργασιακή ασφάλεια (η λεγόμενη μονιμότητα –tenure- στις Αγγλοσαξωνικές χώρες), το κόσκινο από το οποίο έχει περάσει είναι τόσο μικρό που έχει ήδη εξαναγκάσει τους προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, διδακτορικούς φοιτητές και τους λέκτορες να κάνουν την επιλογή θεμάτων και την οπτική τους γωνία με κριτήριο την καριέρα τους και την επιβίωσή τους.  Όσοι επιμένουν, παρά τις αντιξοότητες, να ασχολούνται με το ανθρωπιστικό και κοινωνικό κομμάτι της επιστήμης τους δεν αντιμετωπίζονται με βία αλλά με παντελή αδιαφορία.

[1] Pierce, Andrew.(2008) “The Queen asks why no one saw the credit crunch coming.” The Telegraph .

[2] Bezemer, D.(2009) , “ Why some economists could see the crisis coming”, Financial Times

[3] Heilbroner, R.L. Οι φιλόσοφοι του Οικονομικού Κόσμου. Αθήνα: Κριτική, 2000.

*Ο Σταμάτης Ρήγας είναι ιστορικός

Μνημόνια «τέλος».! Χρέος, Λιτότητα και Επιτροπεία …παραμένουν!

Η «τυπική» έξοδος από τη Μνημόνια, αξιοποιείται από την κυβέρνηση και όλες τις μνημονιακές δυνάμεις και τα κυρίαρχα media, μαζί και τους εκπροσώπους των υπερεθνικών οργάνων της Ευρωζώνης και ΕΕ, ως ευκαιρία «επιβεβαίωσης» της αναγκαιότητας εφαρμογής τους, κρατώντας ταυτόχρονα επιφυλάξεις και κάνοντας κριτική «κατά το δοκούν», για επί μέρους επιλογές και χειρισμούς, αποσιωπώντας πάντα τις ευθύνες τους. Οι αρνητικές συνέπειες των Μνημονίων έχουν ήδη στην πράξη διαπιστωθεί από τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, παρ’ ότι θα άξιζε μια αναλυτική αποτίμηση «εφ’ όλης» της ύλης, των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συνεπειών. Ωστόσο η «τυπική» έξοδος, δε σημαίνει πραγματική έξοδο διότι οι υπάρχουσες «ουρές» και το τέταρτο «άτυπο» Μνημόνιο, θα επηρεάσουν άμεσα την πορεία του λαού και της χώρας ως το 2022 και μακροπρόθεσμα ως το 2060.!

1.Ένας συνοπτικός απολογισμός

Στο όνομα της προστασίας των συμφερόντων των δανειστών (κυρίως γερμανικών-γαλλικών τραπεζών) και της «διασφάλισης» της πολιτικής επιλογής της άρχουσας τάξης για παραμονή «πάση θυσία» της χώρας στην ευρωζώνη, επήλθε τα τελευταία οκτώ χρόνια μια κοινωνική καταστροφή, η μεγαλύτερη της μεταπολεμικής περιόδου. Ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του ελληνική λαού, δραματική μείωση του ΑΕΠ, αποδιάρθρωση παραγωγικού ιστού, εκρηκτική ανεργία, κά, ενώ καταλύθηκε ουσιαστικά η εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Στα τελευταία οκτώ χρόνια από τις δυνάμεις του κεφαλαίου, εφαρμόστηκε ένας «ταξικός πόλεμος» σε βάρος κυρίως της μισθωτής εργασίας, με συνέπεια τη συντριβή μισθών-συντάξεων και θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, την τεράστια αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου και τη λεηλασία της δημόσιας και λαϊκής περιουσίας, σε όφελος της εγχώριας ολιγαρχίας και των υπερεθνικών ελίτ της ευρωζώνης και πολιτικών της εκπροσώπων.
Τα κυριότερα Μνημονιακά μέτρα σε βάρος των λαϊκών εισοδημάτων[1]
Α’ Μνημόνιο (2010-2012)

Κυνισμός, κτηνωδία και έλλειψη ηθικής στιγμάτισαν τα τρία ελληνικά μνημόνια

Αυτοί που διασώθηκαν ήταν οι γαλλικοί και γερμανικοί τραπεζικοί όμιλοι και αυτοί που πλήρωσαν ήταν οι Έλληνες πολίτες.

Κάτι παραπάνω από επικριτικό είναι άρθρο της αμερικανικής ιστοσελίδας The Atlantic, αναφορικά με τα τρία ελληνικά μνημόνια, αλλά και την κατάσταση στην οποία περιήλθε η οικονομία της χώρας μας από το 2010 έως και το 2018.

Στο άρθρο – το οποίο υπογράφει ο James K. Galbraith– σημειώνεται ότι η παραπάνω περίοδος ήταν απόλυτα καταστροφική για την Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα.

Αναλυτικότερα τονίζεται ότι:

Το διάστημα 2010 έως 2018 θα γραφεί στην ελληνική ιστορία ως μία επική περίοδος που η χώρα μετατράπηκε σε αποικία, όπου τα περιουσιακά της στοιχεία πάρθηκαν ή ιδιωτικοποιήθηκαν, όπου η χρηματοδότηση σε υγεία και εκπαίδευση εκμηδενίστηκε.

Μία περίοδος χρεοκοπιών, κατασχέσεων, ανθρώπων που έμειναν άστεγοι και απελπισμένοι.

Μία περίοδος ανεργίας, μετανάστευσης και αυτοκτονιών.

Αυτά ήταν τα χρόνια των τριών μνημονίων ή «προγραμμάτων χρηματοδοτικής βοήθειας», τα οποία συνοδεύθηκαν από «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», οι οποίες υποτίθεται ότι θεσπίστηκαν για να στηρίξουν την «ανάκαμψη» της Ελλάδας, μετά την κατάρρευσή της λόγω και της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2010.

Η Γενοκτονία του ελληνικού έθνους...

Η πολιτική συγκάλυψη της γενοκτονίας του ελληνικού έθνους από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ξεκίνησε χθες (20 Αυγούστου). Με πολιτικές δηλώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους, που ανακοίνωσαν, ότι η ελληνική κρίση έχει τελειώσει. 


Αυτό που εννοείται είναι, ότι η Ελλάδα έχει τελειώσει, είναι νεκρή και αποτελειωμένη. Αξιοποιήθηκε ό,τι ήταν δυνατό να αξιοποιηθεί μέχρι το έσχατο όριο, και τα εναπομείναντα σφάγια έχουν ριχτεί πλέον στα σκυλιά.

Πολιτική ευθύνη άνευ πολιτικού αντικρίσματος ...

Άργησα να τοποθετηθώ στη νέα φρίκη που έπληξε την Ελλάδα, σάρωσε  ζωές, βύθισε σε χρόνια απόγνωση τους συγγενείς των αδικοχαμένων, κατάστρεψε περιουσίες και περιόρισε την έκταση της εκτυφλωτικής ομορφιάς της Αττικής.

Η αργοπορία  μου αυτή οφείλεται σε μια πρωτόγνωρη, θα έλεγα, για την περίπτωσή μου δυσκολία, να βάλω σε  τάξη τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών, και  να οριοθετήσω το ποσοστό της καταστροφής, που οφείλονταν σε αναπότρεπτα αίτια, καθώς  και σε αυτό που θα μπορούσε να αποφευχθεί, χάρη σε ανθρώπινη πρόβλεψη, σε  συντονισμό, σε έγκαιρη κατάστρωση ευέλικτων σχεδίων αντιμετώπισης των εξελίξεων τελικά,  δηλαδή, σε αυτό που θα μπορούσε να διασωθεί σε πείσμα  της λαίλαπας της φωτιάς και των ανέμων.  

Οι σημερινοί Ελληνώνυμοι πάσχουμε μόνο ή κυρίως από ξιπασιά...

Ο φιλόσοφος, πανεπιστημιακός, στοχαστής και - κυρίως - ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες πνευματικούς ανθρώπους της Ελλάδας συνεχίζει, σε μια από τις σπάνιες του συεντεύξεις, να παραμένει αιχμηρός, τολμηρός και ενίοτε και «αιρετικός», θέτοντας με παρρησία νέα ερωτήματα για σκέψη σε κάθε του απάνητηση.

 
Από τον Γιάννη Χατζηγεωργίου
Το σαλόνι του συγγραφέα και ενός από τους σημαντικότερους για τον δημόσιό του λόγο και τα συγγράμματά του σύγχρονου Έλληνα στοχαστή, φιλόσοφου και καθηγητή φιλοσοφίας (στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά έχοντας διδάξει φιλοσοφική ορολογία και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία σε πανεπιστήμια του Παρισιού -είναι, άλλωστε, διδάκτωρ φιλοσοφίας της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, της Γενεύης, της Λωζάνης, της Νέας Υόρκης, της Βοστώνης, του Βελιγραδίου κ.λπ.) δεν είναι γεμάτο από βιβλία, μελέτες -πολλώ δε μάλλον από την πλούσια, δική του, βιβλιογραφία- αλλά, αντίθετα, από κορνιζαρισμένες φωτογραφίες αγαπημένων του προσώπων, αναμνήσεις από κάποια ταξίδια του, από μικρά, αλλά σίγουρα πολύτιμα για εκείνον αντικείμενα. Είχε πολύ κρύο εκείνο το βράδυ Παρασκευής που συναντηθήκαμε, στο μικρό δρομάκι όπου ζει και εργάζεται, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους στη Νέα Σμύρνη. «Είχαν δίκιο οι παλιοί που έφτιαχναν τα σπίτια με μικρά παράθυρα και όχι τζαμαρίες», μου ανέφερε κάποια στιγμή χαμογελώντας. Με κέρασε ούζο μαστίχα, έβαλε κι εκείνος ένα ποτήρι -«είναι ό,τι πρέπει γι' αυτές τις θερμοκρασίες», είπε, και κάθισε στην πολυθρόνα πλάι στο τζάκι. Με ρώτησε κάποια πράγματα για την Κύπρο, μου ανέφερε συγκεκριμένα ονόματα πολιτικών επιχειρηματολογώντας για την καλή ή κακή γνώμη που είχε για ορισμένους, καταλήγοντας πως «το άδειο μας το πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει» και μένοντας για λίγο σιωπηλός. «Ο Σαββόπουλος ήταν καίριος με αυτόν του τον στίχο», κατέληξε.

Η μαζική εισβολή στην Ευρώπη

Η μοναδική λύση είναι ο έλεγχος των μεταναστευτικών ροών μέσω της διαφύλαξης των συνόρων, σε συνδυασμό με έναν δίκαιο μεταναστευτικό νόμο – ο οποίος να προσφέρει στους μετανάστες που επιτρέπεται να εισέλθουν σε μία χώρα, με κριτήριο μεταξύ άλλων την οικονομία και τους μηχανισμούς της, στήριξη, ή δυνατόν εργασία και πλήρη νομική ασφάλεια.

.

«Για τις χώρες υποδοχής μεταναστών υπάρχει ένα όριο, το οποίο όταν ξεπεραστεί καθιστά επιζήμια τη μετανάστευση – λόγω της αλλοτρίωσης και της απώλειας της εμπιστοσύνης στο περίπλοκο πρότυπο μίας κοινωνίας. Η Ευρώπη, η οποία αποτελεί το βασικό στόχο σήμερα της μαζικής μετανάστευσης, κινδυνεύει να χάσει την δημοκρατική της ψυχή, αφού ήδη τροφοδοτούνται τα λαϊκιστικά, εθνικιστικά κόμματα» (P. Collier, καθηγητής της Οξφόρδης, στο βιβλίο του «Έξοδος»).

Η αλήθεια για το ευρώ

Η Ελλάδα δεν είναι υποχρεωμένη να σεβαστεί το στραγγαλισμό της με τα πρωτογενή πλεονάσματα στο διηνεκές και με τις εξευτελιστικές ιδιωτικοποιήσεις – όπως δεν το έκανε η Πορτογαλία, μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από μία έντιμη καινούργια που δεν ήταν υποχείριο των Γερμανών.

.

Επικαιρότητα

Η μακροοικονομία που ασχολείται με μία χώρα, δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη μικροοικονομία που αφορά τις επιχειρήσεις, ούτε βέβαια με τη λογιστική – όπως δεν έχει σχέση στην ιατρική, εκτός από τις γενικές γνώσεις, ένας παθολόγος, με έναν οδοντίατρο ή με έναν ψυχίατρο. Για παράδειγμα, όταν μία επιχείρηση έχει ζημίες, είναι υποχρεωμένη να μειώσει τις αμοιβές των εργαζομένων της, τις επενδύσεις, τα δάνεια που κοστίζουν τόκους και γενικότερα τα έξοδα της – κάτι που εάν το κάνει το κράτος, οδηγείται στο φαύλο κύκλο της ύφεσης που καταλήγει συνήθως στη χρεοκοπία.

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ_ΘΕΤΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ...

Πολλές φορές ο τρόπος και ο κωδικός με τον οποίο κατανοούμε και αξιολογούμε το επίπεδο (κοινωνικό, πολιτιστικό, πνευματικό, ηθικό…) μιας κοινωνίας είναι συνάρτηση του επιθέτου – των που τη συνοδεύουν. Κατά καιρούς τα επίθετα που συνόδεψαν-ουν την κοινωνία είναι:  

 

Ταξική, Καταναλωτική, Ανοιχτή, Φοβική, Ανεκτική….. Σε όλα αυτά τις τελευταίες δεκαετίες προστέθηκε και ο χαρακτηρισμός πολυπολιτισμική. Με αυτόν χαρακτηρίζονται εκείνες οι κοινωνίες όπου συνυπάρχουν ειρηνικά – όχι πάντοτε βέβαια – διαφορετικά εθνικά και πολιτιστικά στοιχεία. Σε αυτές τις κοινωνίες συμβιώνουν ομάδες ανθρώπων με διαφορετικά εθνικά, θρησκευτικά, φυλετικά, γλωσσικά και γενικότερα πολιτιστικά στοιχεία. Ο πλουραλισμός και ο σεβασμός – ανοχή των κάθε λογής ιδιαιτεροτήτων συνιστά το κυρίαρχο και θεμελιώδες γνώρισμα των σύγχρονων πολυπολιτισμικών κοινωνιών.

Αν και στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες «εξασφαλίζεται» η αρμονική σύμπλευση και ο δημιουργικός συγχρωτισμός ατόμων και ομάδων με εθνικές, φυλετικές, γλωσσικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες

Η δομή των πολιτικών σχηματισμών στα πλαίσια ενός Νέου Δυτικού Πολιτισμικού Ρεύματος...

Επειδή πιστεύω ότι «Όσα πρέπει να λέγονται στους συμπολίτες μας πρέπει να διατυπώνονται πριν τις περιόδους κρίσεις για να αποφευχθούν κακά μελλοντικά γεγονότα και όχι (πονηρά και λογοκριμένα) κατά την διάρκεια τους ….όταν οι προβλέψεις επιβεβαιώνονται…

Επειδή οι σχολιασμοί μεμονωμένων δυσάρεστων κοινωνικών γεγονότων «αφού γίνουν» δεν με έλκουν… για ευνόητους λόγους.

Για να απαντήσω σε ευγενικά ή όχι σχόλια και επικρίσεις που διατυπώνονται ότι «δεν παίρνω θέση σε πολλά τρέχοντα θέματα» ….

Πολυπολιτισμικότητα :Οι αρνητες...

Ο σύγχρονος κόσμος και ιδιαίτερα η Ευρώπη δομήθηκε «διοικητικά» πάνω στην «αρχή της εθνότητας» που κυριάρχησε ως ιδέα κατά τα τέλη του 18^ου αιώνα και τον 19^ο. Σύμφωνα με αυτή κάθε έθνος θα μπορούσε να υπάρξει ως κράτος. 

 

Το κράτος – έθνος περιέλαβε και αφομοίωσε διάφορες εθνότητες σε έναν ευρύτερο πολιτιστικό χώρο. Έτσι, σιγά –σιγά σφυρηλατήθηκε η εθνική ενότητα που χάρισε στα άτομα την ασφάλεια και το αίσθημα του «ανήκειν». Αυτή η πρόσδεση στις αξίες και τα ιδανικά του κράτους – έθνους ομογενοποίησε κάποιες ιδιαιτερότητες των επί μέρους εθνοτήτων (γλωσσικές, πολιτισμικές….) και γενικά ενδυνάμωσε την αυτοπεποίθηση των λαών. Η καθαρότητα κάθε έθνους αποτέλεσε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το ζητούμενο και τη φαντασίωση ηγετών και λαών.

Τη φαντασίωση αυτή, όμως, - που γέννησε πολλούς τοπικούς πολέμους και δυο παγκοσμίους κατά τον 20^ο αιώνα – έρχονται να διαψεύσουν σύγχρονα φαινόμενα και γεγονότα που προοικονομούν τη γέννηση του παγκόσμιου χωριού. Μεταναστεύσεις και επιμειξίες δημιουργούν νέες πολυεθνικές και πολυ-πολιτισμικές κοινωνίες που προαναγγέλουν εμφαντικά τη θέση πως η κοινή πατρίδα όλων μας είναι ο πλανήτης ΓΗ. Το στοιχείο της πολυπολιτισμικότητας σαρώνει τους παραδοσιακούς μύθους περί καθαρότητας και ανωτερότητας κάποιων λαών ή εθνών και δημιουργεί νέα δεδομένα. Μπροστά σε αυτή τη νέα πραγματικότητα της πολυπολιτισμικότητας άλλοι ενθουσιάζονται από την προοπτική μιας οικουμενικότητας και άλλοι έντρομοι αντιτάσσονται σε αυτήν την ώσμωση ανθρώπων και πολιτισμών.

Mία γενιά από ηλίθιους; - Εξαιρετικό άρθρο ενός 14χρονου νέου...

Όσο και αν είναι επώδυνο για μένα , δυστυχώς ανήκω σε αυτήν τη γενιά. Αναφέρομαι βεβαίως, βεβαίως στη γενιά ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα την περίοδο από 1998 και πάνω.Μια γενιά που μεγάλωσε με σύντροφο την τεχνολογία. Μία γενιά που πήρε τελείως διαφορετικό δρόμο από την προηγούμενη,μια πορεία που ίσως δεν είναι αναστρέψιμη. Τι συμβαίνει λοιπόν με αυτή τη νέα γενιά;

 
Ποιος η τι ευθύνεται τελικά για αυτήν την κατάληξη; Ευθύνεται η υπερβολική "δόση" τεχνολογίας που έχουν λάβει τα σημερινά παιδιά ,χωρίς να γνωρίζουν πως να την χειρίζονται και να την αξιοποιούν ώστε να αποκομίσουν τα οφέλη της; Η μήπως ευθύνεται η στάση και η διαπαιδαγώγηση των γονέων προς τα παιδιά; Γιατί σίγουρα δεν φταίει μόνο το διαδίκτυο και το Facebook για αυτήν τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Γιατί πραγματικά είναι τρομακτική...Ας αρχίσουμε λοιπόν...