Το ύστερον της ζωής μου ταξίδιον...(Χαμί Νατζαφί)

''Aν και επώνυμη, η συντάκτρια επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της σε τούτο το διαισθαντικό κείμενο. Αφιερωμένο στον Χαμί Νατζαφί''...

Ήθελα πάντα ένα ρολόι, να μετρώ τις ώρες και να ονειρεύομαι, οι εφιάλτες μου είναι πια μακριά...και οι γονείς μου πάντα τόσο κοντά...και η αδελφή μου εδώ ψάχνει παιχνίδια...στα σκουπίδια..να παίξει...
Ο μπαμπάς...δεν μιλά...συλλογιέται πάντα...η μάνα-κουράγιο χαμογελά, ελπίζει, βλέπει ήλιους πίσω από τα σύννεφα,,,μας λέει ιστορίες...
Μα είναι τόσο περίεργη αυτή η χώρα, τα παιδιά εδώ πετούν τα παιχνίδιά τους και εγώ δεν έχω παιχνίδια, είμαι ένα αόρατο παιδί, λένε πως μια ροζ κάρτα θα με κάνει ορατό, τώρα λένε είμαι αόρατος, παράνομος,,, ...

Οι άνθρωποί γύρω μας τρέχουνε, μας προσπερνούν, είμαστε σκιές, βαδίζουμε πάντα προσεκτικά στο σκοτάδι...κοιτάμε γύρω μας...φοβόμαστε...φοβάμαι...
Δεν έχει όμως πόλεμο εδώ, έτσι λέει ο μπαμπάς,,,
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Θέλω να πηγαίνουμε σχολείο κανονικά, θέλω να παίζουμε, να παίζουμε με όλα τα παιδιά, θέλω να μην βλέπω εφιάλτες όλη μέρα και όλη νύχτα...δεν θέλω να φοβάμαι...
Ο μπαμπάς λέει θα πηγαίνουμε, θα φτιάξουν όλα, θα με βλέπουν οι άνθρωποι, θα με βλέπουν όλοι, θα με ρωτάνε το όνομά μου, θα τους απαντώ,,,
Και τώρα...
Μόνος, παγωμένος, τυλιγμένος με μια σημαία που φοβάμαι...εγώ ήθελα να κρατώ την ελληνική σημαία στο σχολειό μου σημαιοφόρος, ως ένα άλλο παιδί που είχα δει.....και τόσο γνωστός ...όσο αόρατος ήμουν πάντα...πριν...σίγουρα δεν το ΄χα ποτέ ονειρευτεί έτσι...δεν είχα ποτέ ονειρευτεί ότι οι άνθρωποι θα με "βλέπουν" τώρα...θα λένε όλοι το όνομά μου...μα εγώ δεν θα μπορώ να τους απαντήσω,,,τώρα όλοι ξέρουν πως με λένε...και τα παιδιά...τα παιδιά,,,μα δεν μπορώ πια να παίξω μαζί τους,,,παίζω με το σκοτάδι και την σιωπή...και κανένα δάκρυ δεν πρέπει να κυλήσει πάνω μου..θα πρέπει να με ξαναπλύνουν τότε λένε....
ΦΟΒΑΜΑΙ!