ΣΣΣΣ...... ΜΗΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

του ΤΑΣΟΥ ΚΑΝΤΑΡΑ*

Κάθε μέρα και περισσότερο η χώρα μας βιώνει τις επώδυνες επιπτώσεις μιας καπιταλιστικής κρίσης, που η έντασή της εκδηλώνεται με έναν δραματικό τρόπο στην περιφέρεια της ευρωζώνης. Κρίση που προκαλεί την πιο βίαιη και ακραία αναδιάρθρωση του καπιταλισμού. Που δεν έχει μέτρο σύγκρισης με το παρελθόν. Που ξεπερνάει και το νεοφιλελεύθερο πρόσωπό του. Το σύστημα «ανεβαίνει» κλίμακα. Περνάει στο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Επιτίθεται χωρίς έλεος, παίρνει πίσω κατακτήσεις ενός αιώνα, επιδιώκοντας την απόλυτη κυριαρχία στο επίπεδο της ταξικής αντιπαράθεσης. Το σώμα της Ευρωζώνης, υφίσταται έναν βίαιο ακρωτηριασμό.

Πιθανότατα θα ακολουθήσει και το υπόλοιπο σώμα με ότι αυτό συνεπάγεται. Ιδιαίτερα στη χώρα μας, που έχει επιλεγεί ως πειραματόζωο όλης της Ε.Ε, όπου ζούμε την κατεδάφιση των εργασιακών και ασφαλιστικών κατακτήσεων, το ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου, την αποσάθρωση της παραγωγής, ο ακρωτηριασμός θα είναι καθολικός.

Γι αυτό το λόγο, όλο αυτό το διάστημα επιχειρείται η τρομοκράτηση του λαού, με αποκορύφωμα τις τελευταίες επιθέσεις από Κυβέρνηση, ΣΕΒ, παράγοντες της ΕΕ, Πάγκαλο, Δαμανάκη κ.α. Σημαία των προπαγανδιστικών διλλημάτων τους γίνεται η δόση του Ιούνη και η έξοδος από το Ευρώ. Γνωρίζουν όμως, πως κανένα από τα δύο δεν πρόκειται να συμβεί. Γιατί χωρίς την καταβολή της δόσης, η χώρα οδηγείται σε στάση πληρωμών και αυτό δεν το θέλουν οι λεγόμενες αγορές. Γιατί χρειάζονται τις αδύναμες οικονομίες στην ευρωζώνη, γι αυτό και εντάξανε τη χώρα μας το 2002 στην ΟΝΕ, ενώ γνωρίζανε τις αλχημείες του Σημίτη, τα χρέη, τα ελλείμματα, τα προβλήματά της. Μοναδικός στόχος τους είναι η αποτροπή της λαϊκής εξέγερσης. Με τα εκβιαστικά διλλήματα επιζητούν να κάμψουν την αντίσταση του λαού. Τη συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν αυτόν το δρόμο την έχουν. Τη συναίνεση του λαού δεν έχουν.

Και δεν την έχουν, γιατί σήμερα σαρώνονται τα ιδεολογήματα περί ευρωπαϊκού οράματος, που προπαγάνδιζε επί δεκαετίες ένα ευρύτερο πολιτικό τόξο, που έφτανε έως και την Αριστερά. Καταρρέει το λεγόμενο ευρωπαϊκό όνειρο, γιατί ήταν πέρα για πέρα απατηλό, ιδιαίτερα στις περιφερειακές χώρες της Ε.Ε. Στην Ελλάδα μάλιστα, που είχε καλλιεργηθεί περίπου ως σύγχρονη Μεγάλη Ιδέα, το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη.

Όμως οι κοινωνίες των γουρουνιών (pigs) αφυπνίζονται. Οι «αγανακτισμένοι» γεμίζουν τις πλατείες. Αναζητούν-διεκδικούν διέξοδο. Οι κραυγές της απόγνωσής τους, λειτουργούν ως εγερτήριο-ντόμινο για όλους τους νοτιομεσογειακούς λαούς και μοιάζουν να δένονται με τον απόηχο των εξεγέρσεων της βορειοαφρικανικής ακτής. Ζούμε πιθανότατα την αρχή μιας νέας ιστορικής καμπής μεγάλων εξεγέρσεων και ανατροπών. Οι Αριστεροί είναι εκεί, αλλά απουσιάζει η Αριστερά! Λείπει η πυξίδα και η προοπτική. Σε καμιά φάση της ιστορικής διαδρομής της Αριστεράς, δεν υπήρξε τέτοιο τεράστιο κενό. Στην τελευταία μεγάλη εξέγερση, το Πολυτεχνείο, ο λαός είχε καθαρό στόχο την πτώση της χούντας και ως ελάχιστο την κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Σήμερα δεν αρκεί το όχι στο μνημόνιο, να παραιτηθεί ο Παπανδρέου, η Δαμανάκη κλπ. Ο λαός ζητάει συγκεκριμένα πράγματα – στόχους της επόμενης μέρας. Και εδώ λείπει το πολιτικό υποκείμενο (Μεγάλη Συμπαραταγμένη Αριστερά) και η περιγραφή ενός σχεδίου προοπτικής, σε μια περίοδο μάλιστα ιδεολογικής δικαίωσης της Αριστεράς. Όταν έρχεται, ο υπεράνω πάσης αριστερής υποψίας υπουργός οικονομικών του Ρήγκαν και ζητάει υποκλινόμενος ουσιαστικά, να δοθεί το Νόμπελ οικονομίας, μετά θάνατον στον Μάρξ και τον Λένιν, που προέβλεψαν με τις αναλύσεις τους τις σημερινές εξελίξεις. Κι' όμως οι επίγονοι τους, στην πράξη δεν διεκδικούνε την δικαίωση . Γιατί;

Γιατί η Αριστερά σε εθνική και ευρωπαϊκή κλίμακα δεν έχει αντιληφθεί ή δε θέλει να αντιληφθεί, πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη μάχη του προηγουμένου διαστήματος με στόχο απλά τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, αλλά για την κορυφαία σύγκρουση που θα φέρει ή την ανατροπή του καπιταλισμού ή τη συντριβή της εργατικής τάξης. Μπροστά στο δέος της επόμενης μέρας και στις ευθύνες που εγκυμονεί μια τέτοια σύγκρουση, η σημερινή αριστερά, ιδεολογικά και οργανωτικά απροετοίμαστη, αντιδρά αμήχανα και φοβικά. Γι αυτό, σε εθνικό επίπεδο, το ΚΚΕ, παρότι δικαιώνεται από τις μέχρι τώρα θέσεις του για ΕΕ και ευρώ, περιχαρακώνεται φοβικά και αναδιπλώνεται ιδεολογικά (δηλώσεις Παπαρήγα «κίνδυνος η έξοδος απ΄το ευρώ») ενώ ο ΣΥΝ οπισθοδρομεί με πείσμα στην ευρωλαγνεία.

Τώρα η Αριστερά χρειάζεται να κάνει ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Να ξανασυναντηθεί με το όραμα της, το σοσιαλισμό. Να αναμετρηθεί με τις αυταπάτες της, να υπερβεί τους φόβους της, μα επανεξετάσει τις βεβαιότητές της. Να δει επιτακτικά το θέμα της συγκέντρωσης των δυνάμεων της. Με ειλικρίνεια και πάνω από σκοπιμότητες.

Να επεξεργαστεί πολιτική πρόταση που να δείχνει στην κοινωνία που ευτυχώς αφυπνίζεται, για ποιόν στόχο και ποια προοπτική καλείται να πάρει μέρος σε σκληρούς κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες. Οι φωνές από την Πουέρτα ντε λα Σόλ και την πλημμυρίδα των «αγανακτισμένων» των ελληνικών πόλεων αφορούν πρωτίστως την Αριστερά. Ιδιαίτερα τη δική μας, που της έλαχε ο πρώτος κλήρος να βρίσκεται στη χώρα προπομπό-πειραματόζωο της Ε.Ε.

ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΤΙΣ ΑΚΟΥΣΕΙ;