ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ «ΔΗΜΟΣΙΟ»;

ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Ή ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ;

ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ - ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ - ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

Οι δυνάμεις του μεγάλου κεφαλαίου δεν έχουν επιβάλλει μόνο την  πολιτική, ιδεολογική , οικονομική και κοινωνική κυριαρχία τους.

Επειδή έχουν επιβάλλει όλα τούτα, έχουν, ταυτόχρονα, καθιερώσει την ορολογία τους. 

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του χρέους. Τουχρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης (στενός κρατικός τομέας) και του χρέους της Γενικής Κυβέρνησης (ευρύτερος κρατικός τομέας, που περιλαμβάνει Τοπική Αυτοδιοίκηση, Νοσοκομεία, Ασφαλιστικά Ταμεία, κλπ)

Το χρέος, λοιπόν, της Κεντρικής και Γενικής Κυβέρνησης ονομάζεται, συνήθως, στην τρέχουσα καθιερωμένη ορολογία, δημόσιο χρέος.

Η ορολογία αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. 

Διότι υπονοεί σαφώς, ότι το χρέος αυτό είναι χρέος όλων των πολιτών! Είναι χρέος που ανήκει σε όλους μας! Είναι χρέος, κατ΄ επέκταση, που πρέπει να το πληρώσουμε λίγο-πολύ όλοι! Είναι χρέος, σε ακόμα μεγαλύτερη προέκταση, για το οποίο ευθυνόμαστε όλοι!

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει!
 

Υπάρχει, όμως, χρέος «δημόσιο»; Χρέος , με δυο λόγια, όλων;
 

Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ!

Το χρέος στη χώρα μας είναι χρέος της Κεντρικής και Γενικής Κυβέρνησης!

Είναι χρέος που το διαμόρφωσαν και το γιγάντωσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις με τις πολιτικές που ακολούθησαν!

Κι αυτές οι πολιτικές, πέρα από ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες, εξυπηρετούσαν πρώτα και κύρια τασυμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου στη χώρα μαςκαι ιδίως τα συμφέροντα του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Επομένως, το χρέος των κυβερνήσεων στη χώρα μας είναι ένα χρέος όχι δημόσιο αλλά ταξικό.

Ένα βαθιά ταξικό χρέος που συγκροτήθηκε και συσσωρεύτηκε στη βάση ιδιοτελών ταξικών επιλογών και εξυπηρέτησε τα συμφέροντα του κεφαλαίου και ιδιαίτερα του εγχώριου και διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου!

Για να το πούμε λίγο διαφορετικά αλλά και με αυστηρά «επιστημονικούς» όρους, το χρέος των κυβερνήσεων υπήρξε η συσσώρευση των επιδοτήσεων, άμεσων και έμμεσων, των κερδών, των μεγάλων περιουσιών και των μεγάλων εισοδημάτων.

Διότι συσσωρευτικά τα ελλείμματα των προϋπολογισμών, που κατά βάση συγκρότησαν το χρέος, υπήρξαν πρωτίστως απόρροια υστέρησης εσόδων. Αυτή η υστέρηση εσόδων έπρεπε να καλυφθεί απόφόρους στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων και στα εισοδήματα που απέφεραν οι μεγάλες περιουσίες σε κινητές και ακίνητες αξίες.

Αυτά σημαίνουν ότι το χρέος των κυβερνήσεων δεν είναι χρέος των εργαζομένων, αλλά χρέος των κυρίαρχων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Δεν είναι χρέος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά χρέος μιας ολιγαρχίας!

Δεν είναι χρέος των φτωχών αλλά των πλουσίων!

Δεν είναι χρέος των εργαζομένων αλλά χρέος που φόρτωσε στη χώρα μια εγχώρια και διεθνής χρηματιστική ολιγαρχία!

Με δυο λόγια, δεν είναι χρέος που πρέπει να πληρώσει ο ελληνικός λαός!

Η Αριστερά, λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να μην αμφισβητεί το χρέος της κυβέρνησης ως χρέος του ελληνικού λαού!

Η Αριστερά δεν είναι δυνατόν να λέει ότι αμφισβητεί το σύστημα και την ίδια ώρα να μην αμφισβητεί το ΧΡΕΟΣ που διαμόρφωσε το ΣΥΣΤΗΜΑ!

Η Αριστερά, αντιθέτως, οφείλει να πει ξεκάθαρα ότι η ίδια δεν αναγνωρίζει το χρέος των κυβερνήσεων, ως χρέος των εργαζομένων και του ελληνικού λαού!

Η Αριστερά, μάλιστα, πρέπει να διακηρύξει στεντόρεια ότι διεκδικεί τη διαγραφή του χρέους, ως αφετηρία μιας νέας προοδευτικής και σοσιαλιστικής προοπτικής για τη χώρα!

Η Αριστερά συμπαραταγμένη  οφείλει να συμβάλλει εδώ και τώρα σε ένα μεγάλο ενωτικό πολιτικό λαϊκό κίνημα με αιτήματα:

«ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ –ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ»!

Μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα διαγράψει το χρέος για να ακολουθήσει μια νέα προοδευτική πορεία, είναι σήμερα αδήριτη ανάγκη!

Ο δρόμος αυτός ασφαλώς δεν είναι ανθόσπαρτος! Δεν είναι, όμως, μόνο δρόμος δυσκολιών αλλά καιελπίδας και προοπτικής!