Έκαστος εφ’ω ετάχθη: Η ανανεωτική αριστερά διεκδικεί την κληρονομιά της!

Καιρός ήταν! Τα στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας υπερασπίστηκαν έστω καθυστερημένα τον χώρο τους που είχε αλωθεί. Παράλληλα ανέλαβαν την ευθύνη να αποκαταστήσουν φυσιογνωμία του που σταδιακά αλλοιωνόταν όλο και πιο πολύ.

Η πάλαι ποτέ ανανεωτική, ευρωπαϊκή αριστερά είχε μεταβληθεί σε ένα αντισυστημικό, αριστερίστικο μόρφωμα που φλέρταρε μία με τη ρητορική μετέφηβου καταληψία (μυθοποιώντας τη χειρότερη εκδοχή του περσινού Δεκέμβρη) και μία με την πιο περιχαρακωμένο, αναχρονιστικό κομμουνισμό (βγάζοντας σημαίες με σφυροδρέπανα από τα ντουλάπια).

Η  ανανεωτική αριστερά, με την πολύτιμη κληρονομιά και την πολυετή παράδοση ενός κόσμου κι ενός χώρου, που κάποτε είχε στους κόλπους του προσωπικότητες σαν τον Σάκη Καράγιωργα, τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη και στο πλευρό του την πνευματική αφρόκρεμα της χώρας, που διέθετε, παρά την ισχνή του εκλογική του δύναμη, σημαντικό πολιτισμικό κεφάλαιο και αναμφισβήτητο διανοητικό βάθος, που μ’ όλες τις αντιφάσεις του, τα σφάλματα και την αμηχανία του, κάποτε άρθρωνε κριτικό και ουσιαστικά αντιπολιτευτικό λόγο, που αποστρεφόταν το λαϊκισμό,  που κοιτούσε μπροστά και όχι πίσω, που έφερε την οικολογία στο προσκήνιο , που οραματιζόταν τη βελτίωση της Ε.Ε και όχι τη διάλυση της, δεν μπορούσε άλλο να ανέχεται κορώνες που έφταναν στο σημείο να παραλληλίζουν τη σημερινή κυβέρνηση με την κυβέρνηση Τσολάκογλου· δεν μπορούσε άλλο να επικαλύπτεται που σε όσους έβλεπαν οράματα με τον Παπαφλέσσα τον προηγούμενο Δεκέμβρη και ονειρεύονταν την Κούβα του Κάστρο· δεν μπορούσε άλλο να συμβιώνει με όσους σχεδίαζαν  θεαματικές εξόδους από «τη Βουλή της ντροπής»· δεν μπορούσε άλλο να λογοδοτεί σε θρασεία αντισυστημικά γκρουπούσκουλα του 0, 01%· δεν μπορούσε άλλο να ανεμίζει σφυροδρέπανα·  δεν μπορούσε άλλο να συστεγάζεται με υπερασπιστές της χεζμπολαχικής οργάνωσης των πολιτών, που θεωρούσαν ντροπή να αντιτίθενται στην τρομοκρατία.

Και σε κάθε περίπτωση κάτι έχει να κομίσει στους ρευστούς κι επικίνδυνους καιρούς μας. Αρκετά πια με την αριστερά του χαβαλέ, των καταλήψεων, της απόλυτης απόρριψης και της συνθηματολαγνίας.

Η επόμενη μέρα είναι φυσικά αβέβαιη: η αυτονομημένη πτέρυγα αν κινηθεί ομφαλοσκοπικά κινδυνεύει να μοιάζει με μπαγιάτικη εκδοχή της ΕΑΡ, αν κινηθεί οριζόντια κινδυνεύει να έχει ασαφές στίγμα και πρόωρες τριβές. Όπως και να’χει, θα παρακολουθούμε τις κινήσεις της με ενδιαφέρον, την ώρα που ορισμένοι άλλοι θα απεργάζονται τα νέα Ε.Α.Μ. Από αύριο θα ισχύει το «έκαστος στο είδος του»: οι ανανεωτικοί στη διαχείριση της ελευθερίας τους και στην αξιοποίηση της κληρονομιάς τους, ο Αλέξης στο μάζεμα των ασυμμάζευτων και ο Αλέκος στην οργάνωση του νέου Δεκέμβρη (του 1944 ή του 2008 δεν έχει σημασία). Η αναδιάταξη του  πολιτικού σκηνικού, που ήδη έχει αρχίσει, ίσως κάνει συναρπαστική την επόμενη, μελαγχολική πράξη του δράματος.