Ο Σοφος φυλαρχο,οι ανθρωποι της ζωης μας!

Κάποτε στην Αμερική, ο έφηβος εγγονός ενός Ινδιάνου φύλαρχου μιας φυλής Ινδιάνων, μεγαλώνοντας, έβλεπε και παρατηρούσε τη ζωή του παππού-φύλαρχου.

Πόθησε κι αυτός μια μέρα να φτάσει σ’ αυτό το αξίωμα. Έβλεπε πόσο τα μέλη της φυλής τιμούσαν το φύλαρχο, τι δώρα έπαιρνε, πόσο σοφά ρύθμιζε όλες τις υποθέσεις της φυλής, πόσο συνετά συμπεριφέρονταν σε άλλους αρχηγούς φυλών και χωριών της περιοχής…

Η καρδιά του τον ωθούσε να γίνει μια μέρα κι αυτός ο αρχηγός της φυλής του…

Το εξομολογήθηκε στο σοφό παππού του, ο οποίος ευχαριστήθηκε με την επιθυμία του εγγονού του αλλά δεν του το έδειξε… Ωστόσο, την επόμενη μέρα το πρωί τον κάλεσε κοντά του και του είπε:

«Η επιθυμία σου είναι καλή και υγιής, λίγοι το θέλουν αυτό και λίγοι το ψάχνουν, παρόλο που στη διαδοχή έχουν λόγο οι σοφοί της φυλής. Όταν είναι ώρα να βγει ο αρχηγός, αυτός που θα ψηφιστεί θα πρέπει να είναι ο καλύτερος από όλους, ο σοφότερος, χωρίς ελαττώματα, φωτισμένος και γνώστης της ιστορίας των προγόνων μας, της λειτουργίας της φύσης και των κανόνων της, των φυτών και των ζώων, της ψυχής του ανθρώπου και της κοινωνίας της φυλής του ώστε να ηγείται με αγάπη και σύνεση, με φρόνηση και πειθώ, χωρίς βία ή χρήση πλούτου και όπλων. Θα πρέπει να είναι καθαρός στην ψυχή και στο σώμα, αφιλάργυρος, σώφρων για να μην διαβάλλεται και φθείρεται από τα πάθη του. Αν θέλεις να γίνεις σαν εμένα, να έρχεσαι να με βρίσκεις κάθε μέρα και να με ρωτάς να σου εξηγώ. Εσύ θα με βρίσκεις κι εσύ θα με ρωτάς, ώστε η επιθυμία για γνώση και σοφία να έρχονται από μέσα σου, χωρίς εξωτερική πίεση. Όταν όλ’ αυτά θα πηγάζουν από μέσα σου επειδή ΕΣΥ το θέλεις, τότε θα σου τα μάθω όλα. Όταν σαν μαθητής θα είσαι έτοιμος, τότε θα εμφανιστεί και ο δάσκαλος. Αν δεν έρθεις, σημαίνει ότι κάτι τρέχει, δεν θέλεις πραγματικά να μάθεις, το κατάλαβες αυτό που σου είπα;»

Ο έφηβος εγγονός είπε: «Εντάξει παππού, κατάλαβα. Θα έρθω αύριο πρωί-πρωί να σε βρω». Έτσι και ξεκίνησαν…

Κάθε μέρα πήγαινε ο εγγονός και πίεζε τον παππού του να μάθει. Ήθελε να τα μάθει όλα ώστε να γίνει, όταν έρθει η ώρα, φύλαρχος σωστός και χρήσιμος για τη φυλή του. Ο σοφός φύλαρχος, μέσα του ευχαριστιόταν με την επιμονή αυτή αλλά δεν του το έδειχνε…

Πέρασαν μερικοί μήνες και ο νέος άρχισε να απομακρύνεται από τον παππού του. Δεν πήγαινε κάθε μέρα να τον βρει αλλά ρωτούσε από δω κι από κει όποιον έβρισκε. Ρωτούσε άσχετες γυναίκες, μικρά παιδιά, άλλους άντρες του χωριού που όμως δεν είχαν την απαιτούμενη σοφία του παππού του. Πήγε ακόμα και σε διπλανά χωριά να ρωτήσει ξένους για τη σοφία που χρειάζονταν. Νόμιζε ότι ήρθε η ώρα να απομακρυνθεί από τον παππού του και θεωρούσε σιγά-σιγά τον εαυτό του γνώστη, μεγάλο και τρανό, ώριμο πνευματικά. Νόμιζε μέσα του ότι ο παππούς του δεν ήταν κατάλληλος γι’ αυτό που ήθελε και, μέσα απ’ αυτά που έμαθε από τον παππού του άρχισε να τον θεωρεί εγωιστή, μεγάλο, ατομιστή, άρχισε να του βρίσκει ελαττώματα, να ενοχλείται και να διακρίνει λάθη στο παππού του…

Ο παππούς το είδε αυτό αμέσως και διαισθάνθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Έβλεπε πως ο εγγονός του δεν ήταν έτοιμος, ήθελε πολλή δουλειά ακόμα. Κατάλαβε τι συμβαίνει στην καρδιά του εγγονού του και στενοχωρήθηκε πολύ γιατί δεν έρχονταν πια ο εγγονός του να τον βρει. Φοβήθηκε για τους κινδύνους που ίσως να παραμόνευαν γι’ αυτό και δεν έδειχνε την ευχαρίστησή του αρχικά. Όμως δεν τον κυνήγησε, τον άφησε ήσυχο να βρει το δρόμο του, να πάρει τις εμπειρίες του. Ήξερε βαθιά μέσα του και ήταν σίγουρος πως το σύμπαν και η φύση θα οδηγούσε στο σωστό δρόμο τον εγγονό του.

Ο νεαρός, πράγματι τριγύρισε παντού!

Ρώτησε ξένους, πήγε σε άλλα χωριά, κάθισε σε τραπέζια ξένων και συζητούσε για φιλοσοφία, ρωτούσε για τα μυστικά της φύσης και της ψυχής. Ένιωθε πως ήταν ώριμος πια, είχε τις γνώσεις, δεν είχε ανάγκη τον παππού του… Όμως ο παππούς-φύλαρχος διέκρινε την αλλαγή στη συμπεριφορά του εγγονού του. Είδε πως είχε γίνει νευρικός, εγωιστής, απόμακρος, δε μιλούσε εύκολα πια, δεν είχε κέφι, δε ρωτούσε πια τίποτα και δεν πήγαινε καθόλου στον παππού για να βρει την πραγματική σοφία…

Ο σοφός φύλαρχος τον άφησε αλλά κάθε βράδυ έκλαιγε στη σκηνή του από το πόνο της καρδιάς του.

Κάποια μέρα, εντελώς ξαφνικά, ο Κυβερνήτης της Πολιτείας απέστειλλε αίτημα να παρουσιαστεί ο αρχηγός της φυλής μαζί με 2 νέους της φυλής, άξιους και με ικανότητες ή όποιους αυτός έκρινε κατάλληλους, τους οποίους προόριζαν για υποτροφία σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο και, μετέπειτα, πρόσληψη στην Κυβέρνηση, ως δείγμα της υγιούς πολυπολιτισμικότητας από την πλευρά της Κυβέρνησης.

Οι δύο νέοι Ινδιάνοι θα εργάζονταν στην Κυβέρνηση, θα μορφώνονταν και αργότερα θα βοηθούσαν τη φυλή τους με όλα τα μέσα που είχαν!

Ο φύλαρχος αμέσως σκέφτηκε τον εγγονό του! Όμως η καρδιά του σφίχτηκε! Ήξερε κατά βάθος πως ο εγγονός του ήταν ακατάλληλος γι’ αυτό το μεγάλο και αναπάντεχο δώρο. Σκέφτηκε πως, αν ο εγγονός του είχε μείνει κοντά του κι αυτός του μετέδιδε όλη τη σοφία που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια με πόνο, εμπειρίες, πολέμους, αίμα, δάκρυ και ιδρώτα, εφόσον δεν εννόησε και φάνηκε αχάριστος και εγωιστής σε δικούς του ανθρώπους, δεν πόθησε την υγιή σοφία και διδασκαλία του σοφού φύλαρχου της φυλής του, το ίδιο και χειρότερο θα έπραττε και στους ξένους! Θα αποδεικνύονταν ο χειρότερος πρέσβης των Ινδιάνων και θα έδινε το κακό παράδειγμα. Έτσι, με τη μεγαλύτερη λύπη, έδωσε τα ονόματα δύο άλλων νέων…

Το νόημα της ιστορίας;

Πολλές φορές νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα και απέχουμε από την αληθινή σοφία και γνώση.

Έρχονται στη ζωή μας άνθρωποι που μας αγαπούν αληθινά και ανιδιοτελώς και μπορούν να μας βοηθήσουν αλλά εμείς όταν μάθουμε αρκετά ή όσα νομίζουμε εμείς αρκετά -στο δικό μας το κεφάλι και πουθενά αλλού!- τα χρησιμοποιούμε εναντίον τους, επειδή «ξέρουμε» πια κι εμείς. Χρησιμοποιούμε τη γνώση που μας έδωσαν για να τους κρίνουμε ή να διακρίνουμε εμείς πια σ’ αυτούς τις ατέλειές τους!

Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να είναι ένας παλιότερος συνάδελφος στη δουλειά (κι ακόμη χειρότερα για τον εγωισμό μας αυτός να είναι ένας «ίσος», «όμοιος», «ίδιος» και «ομοιόβαθμος»!) κι εμείς να μην τον ρωτάμε τίποτα από εγωισμό, μη μας θεωρήσει ότι δεν ξέρουμε τη δουλειά μας.

Μπορεί να είναι ένας ξένος που γνωρίσαμε στο δρόμο αλλά εμείς να περιφρονούμε τελείως το επάγγελμά του που ίσως να έχει αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό και να ζει ευτυχής μέσα από τη δουλειά του!

Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να είναι ένας φίλος που κατέχει πολλά περισσότερα λόγω συγκυριών αλλά εμείς τον αποφεύγουμε, πάλι από εγωισμό, επειδή τον θεωρούμε ίσο με μας ή ανάξιο για να μας βοηθήσει κι εμείς ψάχνουμε λύσεις κι απαντήσεις αλλού, σε άσχετους.

Μπορεί να είναι ο ιερέας της ενορίας μας κι ενώ εμείς να καιγόμαστε από απορίες να μην πάμε σ’ αυτόν μη μας πει άσχετους ή αμαρτωλούς.

Μπορεί να είναι μια απλή γιαγιά στη γειτονιά μας, που να’ χει ζήσει πολέμους και να άσπρισαν τα μαλλιά της από τα βάσανα αλλά εμείς τη θεωρούμε σκουπίδι και δεν καθίσαμε μια μέρα για καφέ μαζί της να τη ρωτήσουμε τι έχει να μας πει από τη ζωή, ποια είναι η σοφία των άσπρων μαλλιών της, τι έχει να μας πει για να μην κάνουμε κι εμείς τα ίδια λάθη.

Έρχονται στη ζωή μας άνθρωποι κι εμείς δεν εννοούμε τι είναι, ποιοι είναι και τι μπορούν να κάνουν για μας.

Δεν τους πιάνουμε απ’ το μανίκι και να τους ζαλίσουμε με ερωτήσεις μη μας πουν ότι δεν ξέρουμε ή ότι είμαστε ανίκανοι. Όταν μας λένε κάτι και μας το εξηγούν ή το αναλύουν, εμείς αμέσως λέμε κάτι δικό μας, μια ιστορία δική μας, αμέσως και στο λεπτό, για να δείξουμε υποσυνείδητα ότι κι εμείς (κατ)έχουμε κάτι. Αλλά αυτός καταλαβαίνει αμέσως τον ψυχισμό μας και τον καιγόμενο εγωισμό να φανούμε. Βλέπει ότι δεν «ακούσαμε» αυτό που μας είπε και ότι είχαμε στο νου μας να πούμε το δικό μας, χωρίς να «ακούμε» τι λέει ο άλλος… Και στενοχωριέται πολύ.

Δεν «ακούμε», δεν «βλέπουμε», δε θέλουμε να ακούσουμε ούτε να δούμε γιατί μας τυφλώνει ο εγωισμός και οι όποιες γνώσεις ή εμπειρίες έχουμε μέχρι εκείνη την ώρα. Μας τυφλώνει η δική μας κοσμοθεωρία και δεν νοούμε ότι ίσως, ίσως, ίσως, να υπάρχει κάτι καλύτερο.

Ας το δοκιμάσουμε βρε παιδί μου!!

Δεν νοούμε ότι ο φύλαρχος που «έτυχε» να είναι στη ζωή μας ίσως μας οδηγήσει πραγματικά στην ευτυχία, στην επιτυχία;

Δεν βλέπουμε «μακριά» και τις ευκαιρίες που ίσως έρθουν στο δρόμο μας όταν προσκολληθούμε στον «φύλαρχο» του χωριού;

Ίσως η «υποτροφία» που έρθει ξαφνικά λύσει όλα τα δεινά, αλλά περνάει μόνο μέσα από ταπείνωση και προσκόλληση σ’ αυτούς που μας αγαπούν ανιδιοτελώς…

Πρέπει να ψάξουμε να τους βρούμε, να τους πιάσουμε απ’ το χέρι και να μην ξεκολλάμε από πάνω τους. Κάθε μέρα να ρωτάμε. Να μαθαίνουμε αυτά που μας λέει ο «φύλαρχος» και να θέλουμε να πάμε σ’ αυτόν, για δικό μας καλό! Αν είναι ήδη στη ζωή μας και δεν εννοούμε ποιοι είναι και τι είναι, θα έρθει η «υποτροφία» ξαφνικά αλλά εμείς θα είμαστε αλλού…