Τι περιμένουμε από το 2012;

Τα γεγονότα δεν μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε για την πορεία του νέου έτους, ωστόσο εκείνο που δεν πρέπει να κυριαρχήσει είναι η απομάκρυνση από τη διάθεση για προσπάθεια ανατροπής των δεδομένων 

 

Μακάρι να υλοποιούνταν οι ευχές, αλλά προφανώς δεν αρκούν. Ούτε οι ενέσεις αισιοδοξίας με τις οποίες συνόδευσαν τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματά τους οι πολιτικοί μας.

 

Τα γεγονότα δεν μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε. Όμως, εκείνο που δεν πρέπει να κυριαρχήσει είναι η απομάκρυνση από τη διάθεση για προσπάθεια ανατροπής των δεδομένων. Τίποτε δεν υπάρχει που να μη είναι ανασκευάσιμο. Ακόμη και ο Σίσυφος, δεν σταμάτησε ποτέ να ανεβάζει το βράχο στην κορυφή του βουνού, παρ’ ότι αυτός ξανάπεφτε στη βάση.

 

Είναι γνωστό, πως το πρώτο τρίμηνο του έτους είναι καθοριστικό για τη μελλοντική πορεία μας. Και είναι το μεγάλο στοίχημα. Ή θα σταματήσουν οι αφαιμάξεις των εισοδημάτων μας (για επάνοδο στα εισοδήματα του 2009, ας μη το συζητάμε) ή η πτώση θα είναι κατακόρυφη.

 

Δεν εξαρτάται όμως μόνον από μας. Η Ευρώπη δεν ταρακουνείται απλώς, αλλά τραντάζεται συθέμελα. Και τα δύσκολα γι’ αυτήν τώρα έρχονται. Η κρίση κτυπά και τις μεγάλες οικονομικά χώρες, μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης που πίστευε ότι θα παραμείνει αλώβητη.

 

Αλλά και τα μηνύματα από την Ασία προμηνύουν εξελίξεις. Η συμφωνία Κίνας-Ιαπωνίας να αποκλείσουν το δολάριο από τις συναλλαγές τους και να χρησιμοποιούν τα εθνικά τους νομίσματα, υποδηλώνει πολλά και όχι μόνο εις βάρος του δολαρίου.

 

Την οικονομία όμως επηρεάζουν φυσικά και οι γεωπολιτικές εξελίξεις. Τα σύννεφα των ένοπλων συγκρούσεων πυκνώνουν στη Μ. Ανατολή και Ασία. Η υπόθεση της Συρίας μπορεί να δημιουργήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, διότι δεν πρόκειται απλώς για πολιτειακή αλλαγή. Αλλά για γεωστρατηγικές μεταβολές σε ευρύτερη περιοχή.

 

Τουρκία και Ισραήλ επηρεάζονται άμεσα, με την Τουρκία να παρουσιάζεται νικήτρια μέχρι στιγμής, αφού υιοθέτησε την συριακή αντιπολίτευση, που φαίνεται ότι θα είναι η διάδοχος κατάσταση. Όταν μιλάμε βέβαια για συριακή αντιπολίτευση εννοούμε τους μεταφερμένους από τη Λιβύη μισθοφόρους, οι οποίοι κατά σύμπτωση ηγούνται των «εξεγερμένων» σε Αφρική και Ασία.

 

Αλλά το Ισραήλ δεν μπορεί να μείνει απαθές στην περίπτωση ανάληψης της εξουσίας από φονταμενταλιστές μουσουλμάνους, ούτε η Ρωσία αν δεν διατηρήσει τη βάση της στο λιμάνι της Ταρσού. Είναι απορίας άξιον, πώς μπορεί να επέλθει πολιτειακή μεταβολή στη Συρία, όμοια μ’ αυτές των αφρικανικών χωρών. Σ’ εκείνες τις περιπτώσεις δεν υπήρξε άμεση στρατιωτική συμμετοχή των γειτονικών χωρών, ούτε αποσπάσεις εδαφών.

 

Και βέβαια, την περίπτωση του Ιράν την αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας και αναφερθήκαμε στις δυσμενείς επιπτώσεις που μπορεί να προκύψουν από την έλλειψη πετρελαίου στη χώρα μας, λόγω της ουσιαστικής εξάρτησής της από το ιρανικό πετρέλαιο.

 

Ούτε η απειλή από την Τουρκία μπορεί να παραβλεφθεί, με την υγεία του Ερντογάν σε κίνδυνο και τα σενάρια διαδοχής του να κυκλοφορούν στον τουρκικό τύπο. Οι κεμαλιστές δεν έχουν καταθέσει τα όπλα και τυχούσα επάνοδός τους θα οδηγήσει σε μεγάλες εσωτερικές συγκρούσεις, διότι το χάσμα των δύο κόσμων της γείτονος είναι αγεφύρωτο.

 

Και δεν αναφερθώ επί του παρόντος για τις προσπάθειες αποσταθεροποίησης της Ρωσίας, που γίνεται καθημερινά και πιο φανερή. Δεν θα αποτολμήσουν βέβαια ένοπλη «εξέγερση», αλλά και μόνο η σμίκρυνση της δυναμικής του Πούτιν, θα είναι αποσταθεροποιητικός παράγοντας σε μέλλοντα χρόνο.

 

Σε όλα αυτά, τι έχει να αντιτάξει η ελληνική πολιτική σκηνή. Τη γνωστή παλαιοκομματική μιζέρια, με τον καθένα να ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το επαγγελματικό πολιτικό μέλλον του και με συνέχιση της αδιαφανούς και ρουσφετολογικής τακτικής.

 

Μόνοι τους δεν θα αλλάξουν, διότι δεν έχουν πιάσει τα μηνύματα των καιρών. Προσπαθεί απεγνωσμένα ο καθένας να διασωθεί, ασχολούμενος μόνον με το εκλογικό του κοινό, κατεβάζοντας ολονέν πιο κάτω τον πήχη της πολιτικής ηθικής. Αν πίστευα ότι στις εκλογές θα στέλναμε τους επαγγελματίες της πολιτικής στο σπίτι τους, θα τασσόμουν αναφανδόν υπέρ. Φοβούμαι όμως, ότι πάλι θα επιλέξουμε τους «πιο δυνατούς», που δεν σημαίνει όμως ότι είναι και οι λιγότερο διεφθαρμένοι.

 

Το μέλλον μας βρίσκεται στα χέρια μας. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε κι εμείς, ότι η προσωπική μας επιτυχία θα επέλθει μόνον από την ευημερία του συνόλου. Αν εξακολουθήσει ο καθένας μας ή ο κάθε κλάδος να ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνον για το ίδιον συμφέρον, το χάσαμε το παιχνίδι.

 

Ο Μακεδών