Αντιπολίτευση στο κενό…

Βρισκόμαστε εν μέσω δύο οδυνηρών πειραμάτων. Το οικονομικό πείραμα ευελπιστούμε ότι πλησιάζει στο τέλος με την αναμενόμενη ολοκλήρωση – αξιολόγηση της συμφωνίας του Ιουνίου και τη ρύθμιση του μη βιώσιμου εξωτερικού χρέους της χώρας. Το άλλο πείραμα, με εγκλωβισμένους χιλιάδες πρόσφυγες στη χώρα μας με ευθύνη χωρών – μελών της Ε.Ε., δεν ξέρουμε πώς και πότε θα επιλυθεί με δίκαιο τρόπο. Σε αυτό το εθνικό περιβάλλον οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου καλούνται να διατυπώσουν τις απόψεις τους -υποθέτω- για την καλύτερη δυνατή λύση.

Ο ΝΕΟΣ αρχηγός της Ν.Δ., γόνος της παλαιάς πολιτικής οικογενείας, εκτίμησε πως αυτή η κυβέρνηση που έχουμε και την οποία εξέλεξε δύο φορές μέσα σε ένα χρόνο ο ελληνικός λαός, είναι η χειρότερη από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν! Συνεπώς, απέναντι σε με τέτοια κυβέρνηση, αν θες να είσαι συνεπής με τη διαπίστωσή σου, έχεις ιερή και εθνική υποχρέωση να ζητήσεις εκλογές το ταχύτερο δυνατόν, για να προλάβεις -υποτίθεται- να σώσεις ό,τι σώζεται. Γιατί όμως ο Κυριάκος δεν ζητάει εκλογές εδώ και τώρα; Πρώτον, διότι δεν ελέγχει το κόμμα του, το οποίο σχεδιάζει να ελέγξει μετά το συνέδριο της άνοιξης αλλά αυτό δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα συμβεί. Δεύτερον οι δύο πιθανοί υποψήφιοι εταίροι για τον σχηματισμό κυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, είναι ανέτοιμοι για προσφυγή στις κάλπες τόσο γρήγορα. Και τρίτον και το σημαντικότερο, ο ελληνικός λαός γνωρίζει πως νέες εκλογές τόσο κοντά και μάλιστα στο συγκεκριμένο πολιτικό οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, αντί να λύσουν, θα προσθέσουν και νέα οδυνηρά προβλήματα στη χώρα, η οποία θα εκτεθεί ανεπανόρθωτα στην Ευρώπη για πολιτική επιπολαιότητα και ανευθυνότητα.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ του νέου αρχηγού της Ν.Δ. είναι η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία του, που για ένα μεγάλο μέρος της παράταξης είναι ασύμβατη με τις ιδρυτικές αρχές του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Επίσης ο κ. Μητσοτάκης εμφορείται από άκρατο διεθνισμό των αγορών, που υποβαθμίζει σε επικίνδυνο βαθμό τα εθνικά συμφέροντα, όπως αυτά εκφράζονται πλέον σε όλη την Ευρώπη. Και επειδή στη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία είναι σχεδόν αδύνατον να διατυπώσεις τέτοιου χαρακτήρα πολιτικές επιλογές, πρέπει να βρεις σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις που να γίνονται πειστικές στο εκλογικό σώμα.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ πλευρά της ισχύος των εναλλακτικών προτάσεων, που κάθε κόμμα το οποίο βρίσκεται στην αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να διατυπώνει, είναι και το δείγμα γραφής. Τι δείγμα γραφής, είναι για παράδειγμα, ο ορισμός του Άδωνι Γεωργιάδη ως αντιπροέδρου του κόμματος, όταν μια τέτοια επιλογή δεν είναι απόφαση του συνεδρίου αλλά του νέου αρχηγού; Τι είδους δείγμα γραφής είναι η άνευ όρων ταύτιση με τα συμφέροντα της διαπλοκής και του Σταύρου Ψυχάρη; Υπό κανονικές συνθήκες λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έπρεπε να περιμένει και να διατυπώνει ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις. Όμως τις σοβαρές προτάσεις που απαιτεί η συγκυρία δεν τις πιστεύει και ο χρόνος δεν είναι σίγουρο ότι δουλεύει υπέρ του. Αν δηλαδή η σημερινή κυβέρνηση καβατζάρει αυτόν τον δύσκολο κάβο και η ελληνική οικονομία πάρει μπροστά, ο Αλέξης Τσίπρας δύσκολα θα χάσει από το ασκέρι του Κυριάκου.
ΕΚΤΟΣ όμως από τη Ν.Δ., σοβαρό πρόβλημα στρατηγικής έχει και το ΠΑΣΟΚ. Ο Βενιζέλος έχει δέσει με αλυσίδα το σκάφος στον μόλο της Δεξιάς και, για λόγους ύπαρξης, δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει την κ. Γεννηματά να λύσει κάβο για μια νέα, δική της πορεία. Καθώς τα περιθώρια που υπάρχουν είναι λιγοστά, η κ. Γεννηματά παλινωδεί, αδύναμη να τολμήσει τη ρήξη που θα την απελευθερώσει να διατυπώσει τον δικό της λόγο, εφόσον βέβαια έχει δικό της λόγο. Μέχρι στιγμής πάντως, δεν έχει πείσει κανέναν ότι είναι μέρος της ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής ομάδας με αυτά που λέει και κάνει. Είναι μάλιστα τόσο εμφανής η αδυναμία της, που υποχρεώνει το ευρωσοσιαλιστικό κέντρο να αναζητεί στην Ελλάδα ως σύμμαχο και συνομιλητή τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρώντας τον απεγκλωβισμό από τις απειλητικές συνεργασίες με τη Δεξιά, ειδικά τούτη την εποχή που η Ακροδεξιά ταράζει τα δημοκρατικά, αλλά λιμνάζοντα ύδατα της Ε.Ε.
Υ.Γ.: Το Ποτάμι και ο Λεβέντης είναι περαστικοί, το ΚΚΕ μπετόν αρμέ και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στον κόσμο της, εκτιμώντας ότι είναι ώριμες (!) οι συνθήκες για την εξέγερση και την προλεταριακή επανάσταση.