Ξανά «Ζητείται ελπίς»

«Ζητείται ελπίς» ήταν ο τίτλος διηγήματος του Αντώνη Σαμαράκη, του συγγραφέα που κατάφερε να εκφράσει τη γενιά μου που πάσχιζε ν” ανθίσει κάτω από τον γύψο της Χούντας. Και αυτή η αγωνιώδης αναζήτηση της ελπίδας επαναλαμβάνεται τώρα στα στερνά, μετά τις απανωτές διαψεύσεις μιας ζωής ταγμένης σε κοινωνικούς αγώνες.
Η Ιστορία σταθερά αποδομούσε κάθε ιδεαλιστική προσέγγιση, λες και η ανθρωπότητα θέλει να αποδείξει ότι ο ορθολογισμός και ο ανθρωπισμός μαράθηκαν και ότι η ζωή δεν εξελίσσεται ανοδικά, όπως ο δυτικός κόσμος πιστεύει, αλλά αντίθετα επαναλαμβάνει κύκλους δημιουργίας και καταστροφής: κατάρρευση της Σ. Ένωσης, άνοδος του εθνικισμού και του θρησκευτικού φανατισμού, πόλεμοι στο Ιράκ και επίθεση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, αραβική άνοιξη που μετεστράφη σε καταστροφική πυρκαγιά, οικονομική κρίση των PIGS που διέλυσε την Ευρώπη της αλληλεγγύης, μεταναστευτικό που όρθωσε ξανά τείχη.

Την ώρα που μικρά παιδιά βουλιάζουν στα νερά του Αιγαίου ή την απελπισία της Ειδομένης και στην Τουρκία ο φαύλος κύκλος του εμφυλίου ανάμεσα σε τρομοκρατικά χτυπήματα και βομβαρδισμούς κουρδικών πόλεων συνεχίζεται, στη Νορβηγία ο μακελάρης φασίστας παραπονιέται για τις συνθήκες κράτησης(!) χαιρετώντας ναζιστικά στο δικαστήριο τον θρίαμβο των ομογάλακτων αδελφών του στις εκλογές της Γερμανίας, ενώ στην Αμερική μια επικίνδυνη γελοιογραφία, ο Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκεται στην τελική ευθεία για πρόεδρος.
Όσο η ΠΓΔΜ κλείνει τα σύνορα και η Αλβανία και η Βουλγαρία τώρα χτίζουν φράχτες, όσο η Ευρώπη -που προκάλεσε τον εμφύλιο στη Συρία- εγκαλεί την Ελλάδα για ανεπαρκή φύλαξη των ευρωπαϊκών συνόρων, κάθε δράση αλληλεγγύης θα συνθλίβεται.
Δεν ωφελεί να πούμε ότι η Αριστερά πάντα διακήρυττε πως η προσφυγική κρίση είναι αναπόφευκτη όσο οι πόλεμοι και η οικονομική αδικία θριαμβεύουν στον κόσμο μας. Η ανθρωπότητα υποκριτικά θρηνεί για τα νεκρά και εξαθλιωμένα βρέφη της τηλεοπτικής εικόνας, την ώρα που όλοι στην πραγματικότητα βάζουν πόρτες ασφαλείας στην ευμάρεια της καθημερινότητας του μέσου ανθρώπου.
Αν υπάρχει κάπου ελπίδα, αυτή δεν βρίσκεται στις συσκέψεις κορυφής των πολιτικών, αλλά στις αυλές των φτωχόσπιτων της Μακεδονίας και των νησιών του Αιγαίου, στον Πειραιά και τις πόλεις, όπου στήνονται οι καταυλισμοί και οι απλοί άνθρωποι μοιράζονται τη στερνή τους μπουκιά με τον διπλανό τους.