Τα «γέλια» αυτών που γνωρίζουν τι σημαίνει ενεργοβόρα μεταλλουργία και τι σημαίνει ΛΑΡΚΟ, προκύπτουν από το ότι πριν από οτιδήποτε άλλο, για να μπορέσει κανείς να μιλήσει για τη σωτηρία της ΛΑΡΚΟ, θα πρέπει να έχει στα χέρια του δύο πράγματα. Ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας που θα εγγυάται τη βιωσιμότητα του εργοστασίου, και να έχουν λυθεί τα περιβαλλοντικά, δηλαδή να λειτουργεί νόμιμα ο χερσαίος χώρος εναπόθεσης της μεταλλουργικής σκουριάς.
Η ΛΑΡΚΟ καταναλίσκει σήμερα περίπου το 3% της συνολικής ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα και το ηλεκτρικό αντιπροσωπεύει κάτι μεταξύ 30 και 40% του κόστους παραγωγής. Τα μερικά εκατομμύρια τόνοι μεταλλουργικής σκουριάς, συνεχίσουν να απορρίπτονται στον Ευβοϊκό Κόλπο, με βάση προσωρινές άδειες του ΥΠΕΚΑ, επειδή δεν μπορεί να λειτουργήσει ο χερσαίος χώρος απόθεσης του υλικού αυτού.
Κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί για εξαγορά, όχι της ΑΕ που είναι φορτωμένη με χρέη, αλλά και των στοιχείων ενεργητικού της, εφ΄όσον αυτά επιτραπεί να μεταφερθούν στην «καλή» εταιρεία ή να γίνει εκκαθάριση εν λειτουργία, αν:
• οι τιμές ηλεκτρικού είναι διπλάσιες από αυτές που πρέπει
• και αν η ΛΑΡΚΟ συνεχίζει να είναι έρμαιο της κάθε «επιτροπής αγώνα» και της κάθε «κίνησης κατοίκων» λόγω των
περιβαλλοντικών εκκρεμοτήτων.
περιβαλλοντικών εκκρεμοτήτων.
Τέλος, να μην ξεχνάμε ότι από τη δεκαετία του 70 η ΛΑΡΚΟ αποτέλεσε φέουδο της συνδικαλιστικής «Πασοκοκρατίας», των ρουσφετολόγων βουλευτών των νομών Εύβοιας και Φθιώτιδας και κάποιων άσχετων διοικήσεων που τοποθετούσαν οι κυβερνήσεις. Όλοι αυτοί ευθύνονται όχι για την υψηλή τιμή του ηλεκτρικού, αλλά για το ότι έφεραν την εταιρεία ε πολύ δυσκολότερη θέση, από αυτή στην οποία θα μπορούσε να είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παράκληση να μην υπάρχουν μηνύματα υβριστικού περιεχομένου.