Μας αφορά

Η συζήτηση των τελευταίων μηνών γύρω από το Grexit άφησε σε δεύτερο πλάνο, τουλάχιστον στο εσωτερικό της χώρας, τη συζήτηση στην Ευρώπη, και ευρύτερα, γύρω από ενδεχόμενο Brexit, με ορίζοντα το δημοψήφισμα που προγραμματίζεται στη Βρετανία το 2016. Δεν πέρασε απαρατήρητο, ωστόσο, ότι η ευρωπαϊκή ηγεσία, με πρώτη την Άν. Μέρκελ, έσπευσε να προλάβει τον «κίνδυνο», προαναγγέλλοντας την αλλαγή -αν χρειαστεί- ακόμη και των ευρωπαϊκών συνθηκών. Χθες διαβάσαμε δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων της Γαλλίας, σύμφωνα με τις οποίες το Παρίσι είναι έτοιμο και θα υποβάλει το φθινόπωρο προτάσεις για μια «Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων», με τις έξι χώρες της Κοινής Αγοράς και την Ισπανία να συγκροτούν την πρώτη ταχύτητα.
Η γαλλική ιδέα προϋποθέτει, επίσης, αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών, όπως αρκετές από τις ιδέες που έχουν εμφανιστεί, κυρίως από τη γαλλογερμανική πλευρά, την τελευταία εικοσαετία. Ένα επιπλέον αξιοσημείωτο στοιχείο είναι ότι οι Γάλλοι σοσιαλιστές εμφανίζονται έτοιμοι να επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι απλώς τα σχέδια περί «Ευρώπης δύο ταχυτήτων», αλλά τις παλιές ιδέες περί «Ευρώπης πολλών ταχυτήτων», διότι αν η Ευρωζώνη
χωριστεί στα δύο, η Ευρώπη, όπως είναι προφανές, θα χωριστεί σε τρία ή περισσότερα μέρη.
Χθες επίσης, παράλληλα με τις πληροφορίες για τα γαλλικά σχέδια, δόθηκε στη δημοσιότητα και η πρόταση των πέντε «σοφών» του Βερολίνου, που έχουν ρόλο συμβούλου της κυβέρνησης αλλά και βαρύνουσα γνώμη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, να προβλεφθεί -σε αλλαγή των ευρωπαϊκών συνθηκών- σαν δυνατότητα μιας χώρας – μέλους της Ευρωζώνης η χρεοκοπία εντός του ευρώ ή και η έξοδος από αυτό σε περίπτωση «έσχατης λύσης».
Αν και τα παραπάνω αφορούν, σε πρώτη ματιά και ανάγνωση, «διαρθρωτικές» μεταβολές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, σε τελευταία ανάλυση σχετίζονται και με τις ακολουθούμενες πολιτικές ή το πλαίσιο αυτών που θα ακολουθηθούν στο μέλλον. Το ερώτημα είναι κατά πόσο θεωρούμε ότι αφορούν την Ελλάδα και κατά πόσο θέλουμε να συμμετέχουμε ενεργά στη διαμόρφωση της νέας πραγματικότητας.