
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ*
Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, όταν λέμε πολιτικό σύστημα, εννοούμε ένα συνεκτικό σύνολο αλληλοεπιδράσεων με κεντρικό άξονα το τρίπτυχο κοινωνία-κυβέρνηση- πολιτικά κόμματα. Το σύστημα ισορροπεί , όταν η κοινωνία , ως ενιαία οντότητα, διαμορφώνει, αυτοδιαχειριζόμενη την καθημερινότητα, ένα δυναμικό πεδίο με ιεραρχημένους στόχους και προτεραιότητες, που «εγκλωβίζει» τον ιδεολογικό προσανατολισμό των κομμάτων, ενώ η Κυβέρνηση διαχειρίζεται την Εξουσία που της έχει εκχωρήσει η Λαϊκή πλειοψηφία, μέσω της διαδικασίας των εκλογών, με τέτοιο τρόπο, ώστε να προστατεύονται πρωτίστως τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά και τα κυριαρχικά δικαιώματα του κράτους (Εθνική Κυριαρχία). Την ισορροπία αυτού του πολιτικού συστήματος ενισχύουν τα ΜΜΕ, εφόσον δεν είναι δέσμια εκδοτικο-οικονομικών συμφερόντων ή ιδεοληψιών και υπηρετούν με συνέπεια τη Αλήθεια και την αντικειμενική ενημέρωση του Λαού.
Στην περίπτωση όμως που η κοινωνία έχει τεθεί στο περιθώριο, στο μεσοδιάστημα μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων, και τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις διαμορφώνει, ως αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός, η τριάδα, πολιτικά κόμματα- Κυβέρνηση – Διαφθορά (ΜΜΕ, Εθνικοί προμηθευτές και εργολάβοι καναλάρχες), τότε, έχουμε ανισορροπία του πολιτικού συστήματος , που με μαθηματική βεβαιότητα, οδηγείται στην βίαιη κατάρρευσή του και μάλιστα, μέσω της κοινωνικής κατακραυγής, εκτός και αν, οι εσωτερικές αντιστάσεις του συστήματος , υπερνικήσουν , ακόμη και τους «φυσικούς νόμους»! Εκμαυλίζοντας , για παράδειγμα, συνειδήσεις πολιτών, ειδικά των ευυπόληπτων «νοικοκυραίων» και εξαγοράζοντας «ακριβά» τους μεγαλοκαναλάρχες και «φθηνά» τους θεληματικούς δημοσιογράφους.