Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ*
Σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, όταν λέμε πολιτικό σύστημα, εννοούμε ένα συνεκτικό σύνολο αλληλοεπιδράσεων με κεντρικό άξονα το τρίπτυχο κοινωνία-κυβέρνηση- πολιτικά κόμματα. Το σύστημα ισορροπεί , όταν η κοινωνία , ως ενιαία οντότητα, διαμορφώνει, αυτοδιαχειριζόμενη την καθημερινότητα, ένα δυναμικό πεδίο με ιεραρχημένους στόχους και προτεραιότητες, που «εγκλωβίζει» τον ιδεολογικό προσανατολισμό των κομμάτων, ενώ η Κυβέρνηση διαχειρίζεται την Εξουσία που της έχει εκχωρήσει η Λαϊκή πλειοψηφία, μέσω της διαδικασίας των εκλογών, με τέτοιο τρόπο, ώστε να προστατεύονται πρωτίστως τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά και τα κυριαρχικά δικαιώματα του κράτους (Εθνική Κυριαρχία). Την ισορροπία αυτού του πολιτικού συστήματος ενισχύουν τα ΜΜΕ, εφόσον δεν είναι δέσμια εκδοτικο-οικονομικών συμφερόντων ή ιδεοληψιών και υπηρετούν με συνέπεια τη Αλήθεια και την αντικειμενική ενημέρωση του Λαού.
Στην περίπτωση όμως που η κοινωνία έχει τεθεί στο περιθώριο, στο μεσοδιάστημα μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων, και τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις διαμορφώνει, ως αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός, η τριάδα, πολιτικά κόμματα- Κυβέρνηση – Διαφθορά (ΜΜΕ, Εθνικοί προμηθευτές και εργολάβοι καναλάρχες), τότε, έχουμε ανισορροπία του πολιτικού συστήματος , που με μαθηματική βεβαιότητα, οδηγείται στην βίαιη κατάρρευσή του και μάλιστα, μέσω της κοινωνικής κατακραυγής, εκτός και αν, οι εσωτερικές αντιστάσεις του συστήματος , υπερνικήσουν , ακόμη και τους «φυσικούς νόμους»! Εκμαυλίζοντας , για παράδειγμα, συνειδήσεις πολιτών, ειδικά των ευυπόληπτων «νοικοκυραίων» και εξαγοράζοντας «ακριβά» τους μεγαλοκαναλάρχες και «φθηνά» τους θεληματικούς δημοσιογράφους.
Αν όμως, το παραπάνω «ανισόρροπο» πολιτικό σύστημα , επιβαρυνθεί με την ηθική απαξία των διαβρωμένων και διεφθαρμένων συντηρητικών κομμάτων εξουσίας (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΑΝ.ΕΛ.), με την τραγική χρεοκοπία της Κυβερνώσας Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ), την ανεμπόδιστη φασιστική δράση του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κομματικού εκτρώματος και την εσκεμμένη παραπληροφόρηση των ιδιωτικών ΜΜΕ, τότε, ο «θεατής» Λαός, χάνει την ελπίδα του, την προσδοκία του, τα ηθικά και πνευματικά του ερείσματα, τη διάθεσή του να αγωνιστεί, στα πλαίσια έστω των συστημικών κανόνων, για την πρόοδο και την ευημερία. Τότε, βρισκόμαστε στο σημείο χωρίς επιστροφή, που χαρακτηρίζεται, ως πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε σήμερα, σε πλήρες πολιτικό ΑΔΙΕΞΟΔΟ.
Αφού ξεπεράσουμε τον διαπιστωτικό τομέα, ότι δηλαδή βιώνουμε τα επίχειρα του πολιτικο-κοινωνικού αδιέξοδου, εξαιτίας της ανικανότητας ή φαυλότητας του ερμαφρόδιτου πολιτικού «μας» συστήματος, το επόμενο στάδιο, κατά λογική ακολουθία, είναι, η διερώτηση , πως ξεφεύγουμε από την διακεκαυμένη ζώνη του αδιεξόδου.
Η πρώτη και μάλλον αυθόρμητη απάντηση είναι, «δεν έχω ιδέα». Η δεύτερη και ίσως πιο ώριμη, αλλά και λίγο «θυμωμένη», είναι ότι πρέπει να αναπτυχθεί ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, που θα αποκτήσει τέτοια δυναμική, ώστε να κατακρημνίσει το φαύλο, το διεφθαρμένο το σεσηπός πολιτικό σύστημα (Κυβέρνηση- Αντιπολίτευση- πολιτικά κόμματα- ΜΜΕ, βολεμένοι φοροφυγάδες, κομματικοί παρατρεχάμενοι, λακέδες της Εξουσίας, ενταγμένοι διανοούμενοι, χρεοκοπημένοι μιντιάρχες, χρυσοκάνθαροι δημοσιογράφοι), που τα στελέχη του πλουτίζουν, αφαιμάσσοντας συντάξεις και μισθούς και ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία στα κερδοσκοπικά κοράκια των αγορών, αδιαφορώντας αν έτσι, παραδίδουν στους επόμενους την Ελλάδα μικρότερη, αναιμική, πτωχευμένη και διεθνώς ανυπόληπτη.
Η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί το συντομότερο από το σημερινό δυναστικό, ξενόδουλο και υποταγμένο πολιτικό σύστημα. Ένα γνήσιο Λαϊκό κίνημα, ακηδεμόνευτο, αλλά με σαφές κοινωνικό- ιδεολογικό πρόσημο, που θα δραστηριοποιείται στο πλαίσιο του Συντάγματος, μπορεί να προωθήσει ένα νέο πολιτικό σύστημα, νέα πολιτικά κόμματα, νέα πρόσωπα που σήμερα έχουν χαρακτηριστεί ως απόβλητα καθότι επικίνδυνα για το σύστημα, να επιβάλλει μια γενναία αναθεώρηση του Συντάγματος, που πιθανώς μάλιστα να συνοδεύεται και με Πολιτειακή αλλαγή.
Είναι όμως εφικτή, η ανάπτυξη ενός ανατρεπτικού λαϊκού κινήματος; Πιθανόν, η μήτρα που θα γεννήσει αυτό το λαϊκό κίνημα, να είναι η δυσθεώρητη βαρβαρότητα της αντιλαϊκής πολιτικής της Κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ), η Εθνική ταπείνωση που μας επιφυλάσσουν οι ευρωπαίοι εταίροι μας και η «μπάχαλοποίηση» των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Ποιο είναι όμως, το εμπόδιο για την ανάπτυξη ενός παλλαϊκού κινήματος; Το πρώτο και μεγάλο εμπόδιο είναι ασφαλώς ο ατομικισμός, που επιβλήθηκε από το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο και ακυρώνει την έννοια του ενεργού πολίτη και την πολιτική δράση του μέσω συλλογικοτήτων, που δεν διαπραγματεύονται την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Κοινωνική Αλληλεγγύη και την Εθνική Αξιοπρέπεια.
Τέλος , υπάρχει και ο απρόβλεπτος παράγοντας, που είναι η δράση και η αντίδραση, των εξαθλιωμένων, των εξαπατημένων, των ανέργων, των περιφρονημένων πολιτών. Εκείνων, που σιωπηλοί από το «ύψος» του περιθωρίου, θεώνται τα δρώμενα κομματικών στελεχών με σπιθαμιαίο πολιτικό και ηθικό ανάστημα ...
Εκείνων των λαϊκών στρωμάτων, που επειδή έχουν χάσει τα πάντα, η αντίδραση τους, θα ισοδυναμεί με έκρηξη ηφαιστείου και επομένως, με οδυνηρή διάψευση των βεβαιοτήτων των κορυφαίων στελεχών του σημερινού πολιτικού συστήματος ...
Η δυναμική του Λαϊκού κινήματος είναι εκείνη που θα απαλλάξει την Ελλάδα, από τα δεσμά των τοκογλύφων εταίρων και δανειστών μας.
*Ο Χρήστος Καπούτσης είναι Δημοσιογράφος, Μαθηματικός και απ. Αξιωματικός του Στρατού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παράκληση να μην υπάρχουν μηνύματα υβριστικού περιεχομένου.