Πολύ πριν γίνει μόδα να διασκευάζεις απρόβλεπτα τραγούδια και να συνεργάζεσαι με απρόσμενους καλλιτέχνες, η Δήμητρα Γαλάνη το τολμούσε με τρόπο ευφάνταστο και δημιουργικό.
Και συνεχίζει. Εξ ου και η συνάντησή της με τον Βασιλικό, στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ, την ερχόμενη Παρασκευή και το Σάββατο στο μικρό θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου και ύστερα σε άλλες πόλεις. Ο χειμώνας της ανήκει σε μια φίλη από παλιά: τη Χαρούλα Αλεξίου. Μαζί θα εμφανιστούν στο «Παλλάς». Αλλά, βέβαια, μια συζήτηση με τη Γαλάνη στη σκιά της κρίσης δεν μπορεί να περιοριστεί στα σχέδια τα δικά της. Το αντίθετο. Αφησα, λοιπόν, τις ερωτήσεις μου απ' έξω για να φανεί η ένταση -και η ένσταση- του λόγου της:
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ: «Το πολιτικό προσωπικό, ιδίως των μεγάλων κομμάτων, είναι απαράδεκτο. Συντηρεί ένα σύστημα βαθύτατα αποτυχημένο, που εκφράζει μια βαθύτατα αποτυχημένη κοινωνία. Δεν είναι απλό ν' αλλάξει η λογική ενός ολόκληρου λαού που έχει μάθει να ζει με μπαμπά και μαμά το κράτος. Αλλά πρέπει επιτέλους να ενηλικιωθούμε. Μόνο οι νέοι έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται. Ολοι οι υπόλοιποι έχουμε την υποχρέωση να δουλέψουμε, μήπως και διορθώσουμε κάτι από αυτό που τους φτιάξαμε για μέλλον».
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΧΡΥ-ΣΑΥΓΙΤΕΣ: «Η απανθρωπιά του κέντρου αναδεικνύει συχνά την ανθρωπιά. Οταν βγαίνω από το σπίτι και βλέπω απέναντι το γείτονά μου τον Αιγύπτιο, που είναι νοικοκύρης και δουλεύει σα σκυλί, όπως κι εγώ, νιώθουμε ότι περνάμε το ίδιο λούκι. Κι έχουμε γύρω μας διάφορους θερμοκέφαλους, που νομίζουν ο ένας ότι είναι μπάτσος, ο άλλος ότι θα σώσει το έθνος. Υπάρχει πολλή αρρώστια. Αλλά θεωρώ ότι και πολλοί χρυσαυγίτες είναι παραπλανημένοι άνθρωποι. Πώς να μην παραπλανηθεί ένα παιδί που δεν ξέρει καλά- καλά να γράψει το όνομά του, που έχει φάει κλοτσιές απ' τον πατέρα του και παγιδεύεται σ' έναν μεγαλοϊδεατισμό... Δε θα μπω, λοιπόν, στην υποκρισία της κοινωνίας που κατηγορεί τους ακροδεξιούς ή τους ακροαριστερούς, ξεχνώντας ότι τους κατασκευάζει η ίδια».
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΗΛΕΣΤΑΡ: «Φοβάμαι ότι ρεαλιστική αριστερή πρόταση σήμερα δεν υπάρχει. Η κ. Παπαρήγα έχει τοποθετηθεί μερικές φορές σοβαρά, υπερβαίνοντας τις γραμμές του κόμματός της. Λυπάμαι αν δυσαρεστώ κάποιους, αλλά πολιτικό λόγο με σκέψη άκουσα και από τον κ. Βενιζέλο. Ομως πρέπει επιτέλους να βρεθεί κοινή λύση, ενιαίος λόγος απ' όλα τα κόμματα εντός και εκτός Βουλής. Αντί να κομπάζουν στα κανάλια οι πολιτικοί, ας τολμήσουν για μια φορά όλοι μαζί. Και τότε να δείτε τι θαύματα θα κάνει αυτός ο λαός».
ΤΑ ΦΩΝΑΧΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ: «Είμαστε προνομιούχοι οι καλλιτέχνες: μπορούμε να εκφραστούμε μέσ' από την τέχνη μας. Αλλά ποτέ δεν συμπαθούσα τα φωναχτά τραγούδια. Λίγα άξιζαν από αυτά. Ουσιαστικά στρατευμένη είναι η τέχνη που μπορεί να απαλύνει την ψυχή των ανθρώπων και να τους κάνει να σκεφτούν».
ΓΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ: «Δε θα σταματήσω να έχω ανταλλαγή με το καινούριο. Γι' αυτό συναντώ τώρα τον Βασιλικό. Οταν έχεις μαθητεύσει πλάι σε μεγάλους δασκάλους, ξέρεις καλά ποια είναι η ουσία. Αλλά πρέπει να μαθαίνεις φρέσκους τρόπους για να την εκφράζεις. Αν η κοινωνία άκουγε τους νέους όσο τους ακούει η τέχνη, θα είχαμε λιγότερα συμπλέγματα».
Η ΠΡΩΤΗ ΚΙΘΑΡΑ: Οσες διαφορές κι αν έχουν ο Μπαχ, ο Γκέρσουιν, ο Τσιτσάνης, τους συνδέει μια μαγική κλωστή: ο απρόβλεπτος τρόπος που εκφράζουν κάτι αληθινό, τόσο συμπυκνωμένα, ώστε μιλάει σε όλους. Από παιδί με γοήτευε να ανακαλύπτω τέτοιες διαφορετικές μουσικές στιγμές. Εχω οικογενειακό παρελθόν σ' αυτό: Ο παππούς μου, μπακάλης στην Πρέβεζα, ήταν ψάλτης. Και, βλέποντας ότι και ο πατέρας μου είναι καλλίφωνος, έκανε κομπόδεμα κρυφά από τη γιαγιά μου, για να τον στείλει να μαθητεύσει σ' έναν πρωτοψάλτη στην Πάτρα. Αλλά ο μπαμπάς είχε ήδη προτιμήσει την ευρωπαϊκή μουσική. Και τη δεκαετία του '50, όταν ολόκληρη η οικογένεια ήρθε στην Αθήνα, κατάφερε και σπούδασε τενόρος με υποτροφία. Αριστούχος τελείωσε. Συγκρότησε μάλιστα τη χορωδία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου, ώσπου άρχισε να τον τρώει το δημοσιοϋπαλληλίκι. Κάποτε γεννήθηκα κι εγώ. Κι όταν είδε ότι στα οκτώ μου κάρφωνα κόντρα πλακέ πασχίζοντας να φτιάξω μια κιθάρα, μου αγόρασε την πρώτη μου αληθινή. Εντεκα χρονώ με δέχτηκαν και στο ωδείο. Κι έτσι σύντομα τραγουδούσαμε όλοι μαζί τις Κυριακές στα γλέντια. Την ίδια στιγμή που είχαμε μόνο τρία ζευγάρια παπούτσια. Τα πλέναμε και τα βγάζαμε στην ταράτσα να στεγνώσουν. Ετσι ήταν όλη η Ελλάδα».
ΜΙΑ ΣΠΑΤΑΛΗ ΧΩΡΑ: «Τι μας άλλαξε σα χώρα; Τα φράγκα. Και η προπαγάνδα για το πώς οφείλουμε να τα ξοδέψουμε. Με τα χρόνια, μέχρι και η κάποτε αστική δεξιά έγινε κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ. Ηταν μια έκφραση της άνεσης και έγινε έκφραση αναισθησίας. Ευθύνες, όμως, έχει και η αριστερά: λαΐκισε με τον χειρότερο τρόπο».
ΠΟΙΟΙ ΑΝΗΚΑΝ ΠΟΥ: «Ηταν άλλος ο κόσμος όταν τραγουδούσαμε με τη Χαρούλα στον "Ζυγό". Η διασκέδαση δεν ήταν ρεζερβέ. Ερχονταν αυθόρμητα για να μας δουν, να μας ακούσουν και να πιουν ένα ποτήρι. Κι έπειτα ήρθε ο νεοπλουτισμός. Ο,τι είχε γεννηθεί στη χούντα, ανδρώθηκε στη δεκαετία του '80. Δήθεν προοδευτικοί ξημερώνονταν στον Πανταζή "για πλάκα". Στην πραγματικότητα εκεί ανήκαν. Με τον καιρό, αφεθήκαμε κι εμείς. Οχι όλοι, όμως. Πάντα σεβόμουν ό,τι έκανα, όποιους με άκουγαν. Και στα δύσκολα, ο κόσμος το μετράει».
ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΙΑ ΑΡΧΗ: «Ακόμα και σήμερα, τα τηλεοπτικά μεσημέρια είναι αφιερωμένα στο κουτσομπολιό. Θέλουν να μας μετατρέψουν σε κνώδαλα Μπάρμπι και ανεγκέφαλους οπαδούς ομάδων. Αλλά πιστεύω ότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα ξυπνήσει τη συλλογική μας συνείδηση. Προσδοκώ μια νέα αθωότητα. Σε μια χώρα λουσμένη στο φως, όπου παραμένει ανθρώπινη η κλίμακα, μπορούμε να κρατήσουμε τις μεταξύ μας σχέσεις σε ανθρώπινο επίπεδο. Να θυμηθούμε σε πόσο πιο δύσκολες συνθήκες αναγέννησε η Ελλάδα τον πολιτισμό της. Να προχωρήσουμε με περισσότερη δουλειά και λιγότερα συμπλέγματα. Και τότε αυτό το τέλος θα γίνει μια αρχή».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Παράκληση να μην υπάρχουν μηνύματα υβριστικού περιεχομένου.